Onderscheid op basis van studie moet er uiteraard zijn, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat, als deze nieuwe wet erdoor komt, ieder ziekenhuis en iedere zorginstelling respectvol omgaat met al die mensen, die op basis van jarenlang hard werken een hoop kennis en ervaring hebben verworven.
Papraatje (12) – Man van staal
“In het ziekenhuis zeiden ze dat ik geen staal meer in me lijf had,” verkondigt hij plots, met een stalen gezicht.
“Geen staal?” Het enige waaraan ik nu kan denken, is zijn kunstknie en waar die dan gebleven kan zijn. Of aan de resterende granaatscherven, die sinds het bombardement van Rotterdam nog in zijn benen dolen.
Papraatje (11) – De armoede
Ja, hij zit klaar om naar het ziekenhuis te gaan, verneem ik telefonisch. Waarom? Dat weet hij niet. Maar de huisarts heeft gezegd dat het moest, dus dan zal het wel goed zijn. “Die vent hep ervoor geleerd, dus ik bemoei me eige er niet mee,” roept hij.
Een Nieuwe Knie (5) – Klaar! (epiloog)
De rollator gebruik ik alleen nog voor het vervoeren van mijn vuilniszak en de kranten. Ik fiets een aardig eindje op mijn hometrainer en kan ook best weer een stukje wandelen. En – heel belangrijk – ik mag weer autorijden!
Een nieuwe knie (4) – Revalidatie en martelwerktuigen
De volgende dag komt de fysiotherapeut aan bed en moet ik een paar stappen doen, maar nu val ik ongeveer flauw van de pijn, dus dat gaat niet door. Snel weer mijn bed in. Hij stelt voor om de Kinitec te gebruiken. Een martelwerktuig, naar blijkt.
Woord van dank aan onze hartpatiënte Marga
Marga heeft al haar verhalen over haar ervaringen als ‘hartpatiënte’ gebundeld in een prachtig vormgegeven boekje. Een bijzonder cadeau wat voor veel herkenning kan zorgen.
Een hartpatiënte vertelt (17) – Het hart als metafoor
Ik ben blij dat mijn hart het weer doet, maar mijn gevoelens, verstand en persoonlijkheid zitten toch echt in mijn hersenen en niet in mijn hart. Het hart is zelfs vervangbaar en uitwisselbaar. Hersens niet. Nu niet en waarschijnlijk nooit niet.
Een hartpatiënte vertelt (15) – Revalidatie
Vanaf het moment dat ik mijn ogen open kon doen, na de zware operatie, werd er al tegen mij gepraat over het veranderen van levensstijl en de noodzaak om nú te gaan bewegen. Het is maar goed dat ik door de morfine de woorden niet uit mijn mond kreeg, want ik voelde mij beledigd. Ten eerste bewoog ik mij voorheen al helemaal suf: ik had een zeer actieve levensstijl. En ten tweede kón ik mij niet eens bewegen.
Een hartpatiënte vertelt (16) – Aanpassingen levensstijl
Ik ben het met Oliver Sacks eens dat je als patiënt moet uitkijken dat de ziekte geen narcistische spil van je leven wordt. Er heeft echter wel een diepe ingreep in je leven plaatsgevonden en dat heeft zijn sporen nagelaten. Het is een opgave om hiermee te leren leven en vérder te gaan met je leven zoals voorheen.
Een hartpatiënte vertelt (13) – Fysiotherapie aan bed
Als hartpatiënt of patiënt na een zware operatie, na een langdurig ziekenhuisverblijf of na een coma, weet je echter wat ‘Conditie Nul’ is. Conditie Nul is het feit dat je vanaf horizontale, vegetatieve positie langzaamaan moet leren om weer alles zelf te doen.