bron: pixabay.com
Op de intensive care lag ik langdurig buiten bewustzijn of in een half bewuste toestand. Ik kreeg er bovendien geen zinnig woord uit. Dat wordt ook gelukkig niet van je verwacht, want je ligt als patiënt natuurlijk niet voor niets op de intensive care. Maar er moest wel iets anders uit en dat was een flinke klodder slijm die in mijn longen zat. De fysiotherapeute kwam mij helpen met een eerste hoestje. Het woord hoesten joeg mij al angst aan. Als je net een open-hartoperatie achter de rug hebt, kun je je amper bewegen en ben je bang dat je weer in elkaar geschroefde borstkas explodeert als je moet hoesten of niezen.
De vriendelijke vrouw hielp mij door mij te leren om een kussentje stevig op mijn borstkas te drukken en zo langzaam te proberen de boel op te hoesten. Als dat na een paar pogingen dan eindelijk lukt, heb je een gevoel dat gelijk staat aan het halen van je rijbewijs. Het is gelukt!!! De fysiotherapeute gaf het slijm in een buisje aan een IC-verpleger en dit ging direct door naar het laboratorium. Dat laatste vermoed ik althans want ik zag het gebeuren en begreep er weinig van. Los daarvan, dit was de eerste overwinning in samenwerking met de fysiotherapeute.
De eerste van een hele reeks, want ik zou haar nog vaak gaan zien tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis.
Toen ik na een paar dagen weer terug was op de zaal en het ergste leed was geleden, kwam zij weer langs en moedigde mij aan te gaan zitten. Nooit geweten hoe beangstigend dat is, als je al een tijdje het leven uitsluitend vanuit een horizontale positie hebt aanschouwd. Eén, twee hup en daar zit je, rechtop aan de rand van je bed in een stevige houdgreep van de fysiotherapeute. Je benen bungelend naar beneden en nog voor je het beseft voel je je zo duizelig worden dat je terug wilt naar de horizontale positie. Maar de fysiotherapeute is streng en houd je een tijdje rechtop. Zelfs het feit dat je meteen moet overgeven, schrikt haar niet af. Ze vangt het handig in een zakje op en heeft hier kennelijk veel ervaring mee.
De dagen volgen elkaar op en dan ineens loop je met haar door de gangen. Voetje voor voetje en stevig ondersteund. “Je zult na de operatie even een tijdje een conditie NUL hebben”, was je voor de operatie verteld. ‘Conditie Nul’. Daar kun je je als mens nauwelijks iets bij voorstellen, want er is altijd wel een minimum van conditie aanwezig. Zelfs de meest slome man of vrouw zou toch minstens een paar keer per televisieavond naar de ijskast op en neer kunnen lopen.
Als hartpatiënt of patiënt na een zware operatie, na een langdurig ziekenhuisverblijf of na een coma, weet je echter wat ‘Conditie Nul’ is. Conditie Nul is het feit dat je vanaf horizontale, vegetatieve positie langzaamaan moet leren om weer alles zelf te doen. Een stukje lopen, jezelf wassen, douchen, aan- en uitkleden. Een bepaald minimum zal bereikt moeten worden voor je weer naar huis mag. En dat valt niet mee. Alles, werkelijk alles, kost je een enorme krachtsinspanning en zelfs na de eerste keer zelfstandig douchen, ben je kapot na afloop en alweer toe aan een dutje…..
Ik kan me nog herinneren dat ik aan de cardioloog had gevraagd of ik na de operatie de marathon zou kunnen lopen. Een flauw grapje, dat hij al kende. “Tja, dat hangt er vanaf of u vóór de operatie ook al de marathon kon lopen,” zei hij lachend en ging weer over op een meer serieuze toon.
De marathon is dus het nooit geworden, want die liep ik voor de operatie ook al niet… Maar een normale conditie heb ik wel weer bereikt. Met de nadruk op normaal, want ik ben nu al heel gelukkig als ik een wandeling met de hond kan maken en mijn normale dagelijkse leven kan continueren.
Welke politicus zei ooit dat fysiotherapie een overbodige luxe was en zelf bekostigd zou moeten worden? Fysiotherapeuten doen onmisbaar werk in het ziekenhuis. Van het eerste kuchje op de intensive care tot aan trappen lopen met patiënten die dit nauwelijks nog durven. Die stevige arm ondersteunend in mijn zij zal ik nooit vergeten. En ook niet haar bemoedigende stem die mij telkens weer aanspoorde om een volgende stap te nemen.
Als je vanaf Conditie Nul de draad weer moet oppakken, dan kun je die mentale en fysieke steun heel goed gebruiken. Meer dan je ooit had verwacht. Lieve Fysiotherapeute, nog bedankt voor uw werk.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel en haar passie voor paarden. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Tevens heeft Marga al haar hartpatiënt-verhalen gebundeld.
Het boekje “Pak van mijn Hart” is >> hier << verkrijgbaar!
Geef een reactie