bron: pixabay.com
Ziek zijn is een nogal basale bezigheid. Je ligt daar ziek of herstellende te zijn na een ingrijpende operatie en je wordt verzorgd door een ander. Dat is op zich al een vreemd idee. Hoe vriendelijk of kundig de verpleegkundige ook is; het is even wennen als je je lichaam aan een onbekende moet toevertrouwen.
Je wonden moeten worden verzorgd, je wordt gewassen en geholpen met eten, drinken en ontlasten. Plassen doe je de eerste tijd niet, er staat tenslotte een zak onder je bed waar de urine rechtstreeks in loopt door middel van de katheter die in je blaas zit. Dat heb je de eerste tijd niet eens in de gaten. Tot je je weer een beetje kunt bewegen en tot de pijnlijke conclusie komt dat die bewegingen niet veel speelruimte toelaten.
Standje ‘vakantie’
Dat ontlasten speelt overigens pas na een langere tijd een rol. Het voedsel dat je voor de operatie hebt gegeten, bevindt zich nog in je darmen en ligt daar al lange tijd in een status quo-situatie. En dat komt er echt niet zomaar fatsoenlijk weer uit. Liggend in bed met een po onder je billen geschoven is, wil het maar niet lukken. We “zitten” niet voor niets op een wc, in een liggende houding is dat echt een crime. Er zal een handje moeten worden geholpen, door medicatie of vervelender: een klysma. En dat helpt. Maar het is nou niet bepaald de geur van 4711 die zich dan door de hele ruimte verspreidt en je schaamt je diep.
De machine, het menselijke lichaam, heeft een tijdje stil gestaan en moet weer op gang komen. “U moet goed eten, mevrouw” wordt regelmatig benadrukt. Je voelt je een kind dat zijn groenten laat staan en wel voor een lekker toetje gaat, want het valt echt niet mee. Probeer dat eten maar eens in je maag te houden. Je maag heeft ook een tijdje vakantie gehad en is helemaal niet van plan om weer hard aan het werk te gaan. Het eten kneden, met maagsappen tot een brei maken zodat het volgende orgaan ermee verder kan; dat is echt een hele klus! Je maag protesteert dan ook volop.
De volle laag
Vooral de eerste dagen hield ik het “kotszakje” continue binnen handbereik. Het vervoer naar de Radiologie in mijn ziekenhuisbed, veroorzaakte al genoeg bewegingen die mijn maag overstuur maakten, ook al lag ik nog steeds languit gestrekt in bed. Rechtop gaan zitten was helemaal een ramp. Mijn man kreeg dan ook de volle lading over zich heen toen hij mij zo lief rechtop hielp, als hij ’s middags (bezoekuur) en rest van de avond bij mij op bezoek kwam. (Een uitzonderingsgeval zijn, kan zo zijn voordelen hebben…)
“Sorry, sorry, sorry…” Meer zinnigs kon ik niet zeggen. Ik was gelukkig niet de enige. ’s Ochtends na het ontbijt en na de lunch was het soms een orkest van menselijke geluiden in de gangen van de Thorax-afdeling. Het geluid van iemand die overgeeft, is alles behalve subtiel en zacht. Verlies van decorum dreigt. De precaire situatie waarin je terecht gekomen bent, kost echter al je energie en die introversie is tevens je kracht. Schaamte komt vaak pas achteraf, als je je het überhaupt nog herinnert…
Vies verhaal
Om een vies verhaal kort te houden: er komt een moment dat je weer honger hebt en de spijsvertering weer op volle toeren draait. Heerlijk is dat. En zo gewoon dat je er nauwelijks bij stilstaat, tenzij je een zware operatie hebt meegemaakt en weet wat voor een gedoe het is om weer op te starten. En dan hebben we het nog niet eens over revalidatie gehad (daarover later meer).
Deze blog is eigenlijk een blog die je liever niet wilt lezen. Wie zit er nou te wachten op het verhaal van een hartpatiënte die haar man vol spuugt, liggend probeert te ontlasten en een applaus krijgt voor haar eerste zelfstandige wc-bezoek. Ik zit naar mooie woorden of een relativerende conclusie te zoeken voor deze aflevering, maar het lukt niet. Laten we deze blog over de ongemakken die vele patiënten wellicht zullen meemaken of al meegemaakt hebben, daarom maar zo snel mogelijk vergeten…
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel en haar passie voor paarden. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Tevens heeft Marga al haar hartpatiënt-verhalen gebundeld.
Het boekje “Pak van mijn Hart” is >> hier << verkrijgbaar!
Geef een reactie