De zon trekt langzaam haar baan door de lucht. Uit de radio klinkt en de tonen van La Bohème. Het kopje koffie naast haar is koud geworden. Het huis, waar zij met haar 94 jaren nog steeds zelfstandig woont, is leeg. En heel erg stil.
Papraatje (25) – Papraktisch
Vorige week moest hij 3 dagen achter elkaar naar de Gall en Gall rollateren, vertelt hij. Hij haalt namelijk slechts 1 fles per keer, want het is in zijn optiek ongepast om meer te kopen. Maar bij extreme dorst moet ie dan de volgende dag wéér op pad voor een liter huismerk.
Papraatje (17) – Vieze Lieze
Op de salontafel ligt een tube zalf, verbandmateriaal en een doos met witlatex handschoenen. Waarvoor die zijn? Hij wijst wat achteloos en vaag kruiswaarts. De binnentredende zuster, die met de gemene kuiten, werpt me vanuit het keukentje een zorgelijke blik toe.
Het praatje verdwijnt
Het praatje pot, de voorbijgangers-lulkoek over niks en alles is in gevaar. Het voortschrijdende schermpjes-autisme maakt ons tot eenzame klik-zombies.
Ouder en dus wijzer, klopt dat?
Waar is wijsheid op gebaseerd? Inkomen, carrière, status of levenservaring? Ik ken genoeg mensen die ogenschijnlijk weinig hebben bereikt in hun leven maar in de loop der jaren hebben leren roeien met de riemen die ze hebben. Is dat geen wijsheid pur sang?
Kletspraat met Gerda (5) – Spijt van niet gedaan hebben
Eigenlijk heb ik nergens spijt van. Niet van de dingen die ik niet gedaan heb, want die pasten dan gewoon op dat moment niet in mijn leven. En al helemaal niet van de dingen die ik wél gedaan heb, want die zíjn mijn leven. Ik heb geleefd. Volop. En ik lééf nog steeds. Ook volop.
Keukentafelgesprek
“Bent u erg vergeetachtig? Meneer Pieterse? Hallo? Kijkt u mij eens aan. Laat ik de vraag anders stellen: kunt u zich herinneren ooit vergeetachtig te zijn geweest? Nee? Goed om te horen! Dan vink ik aan: ‘cliënt is in staat regie over eigen huishouden te voeren’.”
Onze verhalen (3) – Als je jeugd in het museum staat
“Ik mis je zo, lieve vriendin. Ik mis de tijd waarin we nog een heel leven voor ons hadden. Jij gaat steeds vaker terug naar die tijd. De tijd die nog in je hoofd verankerd zit, waar alle recentere tijd in golven van je weg kabbelt.”
Onze verhalen (2) – Oorverdovend schuldgevoel
“Slapen doet hij niet. Nog steeds luistert hij met een half oor of hij je hoort opstaan. Maar je bent er niet. Daardoor luistert hij naar de oorverdovende stilte en krijgt het schuldgevoel vrij spel.”