Oudejaarsavond in de jaren vijftig: klaverjassen en een potje bier. De kinderen kregen een flesje chocomel. En middernacht waren er kroketten en sterretjes.
Het praatje verdwijnt
Het praatje pot, de voorbijgangers-lulkoek over niks en alles is in gevaar. Het voortschrijdende schermpjes-autisme maakt ons tot eenzame klik-zombies.
Oma’s Ooievaarsschaartje
Ik denk vaak aan haar. Mijn leven is totaal anders dan dat van haar, behalve een ding: onze hobby. Zij borduurde, haakte en breide. Ik maak kleding. En dat is niet de enige reden waarom ik vaak aan haar denk.
Dansles in de jaren zestig
Langzaam wordt de muziek zachter. Hè getverderrie, nu al? Het gaat net zo lekker. Eindelijk iemand die het kan. Niet zo’n onbehouwen hork met rode wangen en angstzweet onder zijn oksels, die om de twee tellen mijn tenen aan gort trapt.
Onze verhalen (3) – Als je jeugd in het museum staat
“Ik mis je zo, lieve vriendin. Ik mis de tijd waarin we nog een heel leven voor ons hadden. Jij gaat steeds vaker terug naar die tijd. De tijd die nog in je hoofd verankerd zit, waar alle recentere tijd in golven van je weg kabbelt.”
Onze verhalen (1) – Het voelt als falen
Vandaag hebben we haar weggebracht, haar achtergelaten in vreemde handen, met een paar vertrouwde spulletjes. Het voelt alsof we hebben gefaald. Die mooie oude dag waar we het voeger over hadden, bleek een illusie.
Als ‘is’ ‘was’ wordt
Het is bijna net zo bizar als het moment van overlijden zelf. De laatste ademhaling. Nog één diepe zucht en de ‘is’ wordt een ‘was’.
Herinneringen maken
In mijn herinnering had ik een geweldige opa. Waar ze altijd zeggen van oma mag alles waren de rollen bij mijn opa en oma geheel omgedraaid. Wanneer oma zei, denk er om niet met je voeten in de zee ……..