Foto by Dennis Weening Haarlem
Ongelooflijk hoe snel het gaat in een gesprek. Als de dag van gisteren weet ik het me te herinneren.
Vandaag vijf jaar geleden overleed mijn vader. Ik zat op zijn bed en zei tegen de arts: “Hij heeft het zo benauwd, moet dit echt?”
Nog geen minuut later zei ik: “Hij had het zo benauwd… Misschien is het wel beter zo.”
Binnen een minuut verandert het ‘is’ in een ‘was’.
Bizar is het. Ook al is iemand nog geen minuut dood, het verandert meteen.
Het ‘was’ zo’n aardige man.
Hij ‘heeft volop genoten’.
Wat ‘zag’ hij er nog goed uit.
Dat je na verloop van tijd over iemand die is overleden, in de verleden tijd gaat praten, is logisch. Maar binnen slechts één minuut?
Het is bijna net zo bizar als het moment van overlijden zelf. De laatste ademhaling. Nog één diepe zucht en de ‘is’ wordt binnen één luttele seconde een ‘was’.
Geef een reactie