Je maakt ze elke dag opnieuw. Herinneringen. Meestal maak je ze zelf. Soms worden ze gemaakt door mensen in je omgeving. Wanneer je kind op het punt staat om voor jou een nieuwe herinnering te maken is dat het punt om zelf herinneringen te gaan ophalen.
Hoe waren jouw ouders als opa en oma voor jouw kinderen, en je schoonouders, hoe waren die? Zou jij het ook zo doen of bedenk je op het moment dat je oma wordt dat jij het heel anders gaat doen als jouw ouders of als jouw opa en oma.
Mijn vader was een goede opa, niet spraakzaam maar hij genoot oprecht van zijn kleinkinderen. De oma van mijn kinderen, mijn moeder, probeert er nog steeds volop van te genieten. Inmiddels door twee keer per jaar met alle kleinkinderen en nu ook een achterkleinkind lekker te gaan lunchen. Op deze dagen is ze het middelpunt en geniet oprecht.
In mijn herinnering had ik een geweldige opa. Waar ze altijd zeggen van oma mag alles waren de rollen bij mijn opa en oma geheel omgedraaid. Wanneer oma zei, denk er om niet met je voeten in de zee, ze woonden aan de Westerschelde, zei mijn opa zodra we de voordeur achter ons dicht hadden gedaan. Schoenen uit, sokken uit, we gaan pootje baden en haalde vervolgens een handdoek onder zijn jas vandaan. Met mijn opa gingen we belletje trekken en naar de snoepwinkel onder de voorwaarde dat het snoep op was voor we thuis waren.
Mijn opa was een opa die je ieder kind toe wenst. Dat is denk ik dan ook de reden dat ik diep in mijn hart hoop dat mijn kleinkinderen later ooit zullen zeggen, als ik later oma (of opa) wordt wil ik net zo worden als mijn oma. Een oma waar ze herinneringen mee maken. Herinneringen die ze nooit zullen vergeten.
Geef een reactie