Eigen foto IdB
- Mijn haar blonderen, nou zeg maar oranje verven
Punt 1 van mijn 29 punten lange lijst is een ‘been there done that’. Inmiddels ben ik bijna zestig, ja ik weet het je zou het niet zeggen maar de grote zes is in aantocht. De hoogste tijd om mijn haren een mooie kleur te geven.
Wat betreft mijn haar ben ik gezegend met goede genen. Van welke kant van de familie weet ik niet maar in feite is dat ook niet belangrijk. Ik heb veel haar, dik haar (bestaat dat wel?) en nog steeds niet echt veel grijze haren. Lang leve mijn DNA, ook al is dat voor een groot deel onbekend.
Rond mijn 20ste had ik zware verkering met een collega. Zijn moeder was een kruising tussen Amsterdam drie hoog achter en een Aerdenhoutse. ik hoor hier echt niet thuis, vrouw. Heel eerlijk gezegd had haar een rol op de Wallen niet misstaan. Jaren later vroeg ik me nog steeds af wat zij in vredesnaam in het dorp, dat bol staat van de wel mooi geblondeerde vrouwen, te zoeken had.
Al bij mijn eerste bezoek drukte ze op mijn hart dat de kleur van mijn haar echt niet kon. Het moest blond en zij zou dat wel even regelen. Voordat ik kon tegenstribbelen had ze de keukenkastjes open getrokken, roerde ze in wat potjes en had mij aan de keukentafel geplant. Niet zeuren, blonderen.
Dat heb ik geweten. Uren later sloop ik het huis binnen. Nog nooit ben ik zo snel mijn bed in gekropen. Deken tot aan mijn voorhoofd en kussen over mijn hoofd.
Ik was een kruising tussen Nina Hagen en Blondie. Spierwit met een oranje inslag of andersom.
Toen ik de volgende ochtend in de regen naar mijn werk fietste was ik een bar slechte uitvoering van Nina Hagen. Het afdelingshoofd stuurde me naar de kapper, nadat de radioloog haar op het hart had gedrukt dat dit niet echt reclamemateriaal voor zijn afdeling was.
Gister ging ik naar de kapper om mijn inmiddels doorkomende grijze haren te laten verbergen. Het eerste wat ik zei was ‘niet te blond graag.’
Toen ik thuis kwam zei mijn jongste. Mam je haar danst!
Geef een reactie