Bron: IdB
Gijs!
Wil je me alsjeblieft voor eens en voor altijd duidelijkheid geven? Zijn mannen nou nooit eens jaloers? Ja, ik weet het. Jaloezie is vreselijk. Jaloezie geeft gezeur. Nee, wij vrouwen willen niet jaloers zijn. Echter, wij vrouwen zijn gewoon jaloerse krengen.
Wanneer wij ook maar menen ergens, in de verte, een soortgenoot te zien, die heel misschien en geheel per ongeluk jullie aandacht trekt, schieten wij vrijwel direct in de stress. Alle alarmbellen gaan af. Foute vrouwen en wij belanden in de ‘wat een trut is dat’-modus.
Ze heeft stom haar, een rare bril, een achterlijke tas. Ze lacht raar, heeft een dikke reet, veel te grote borsten, geen rimpels (want uiteraard een botox-kop) en tot overmaat van ramp ook nog opgespoten lippen.
Als ze dan op een feestje gezellig bij ons komt staan met haar altijd vrolijke humeur, weten wij feilloos welk vals spel zij gaat spelen.
Vrouwen die te hard lachen om jullie grappen, die doorgaans verre van leuk zijn. Die zeggen dat jullie fantastisch dansen, terwijl wij weten dat de dansleraar jullie ooit als hopeloos heeft afgeserveerd. Die vrouwen zien wij per definitie als concurrent.
Dan kunnen jullie keihard beweren dat wij de leukste, liefste en knapste zijn, maar je zult ongetwijfeld begrijpen dat wij daar geen reet van geloven. Zeker niet als je, wanneer je denkt dat wij even niet opletten, de blik niet van haar af kunnen houden. Je moet toch begrijpen dat wij ons enorm moeten inhouden om haar niet direct aan dat fantastisch in model geföhnde kapsel over de bar te trekken?
Zeg eens eerlijk, voelen jullie dan helemaal nooit een greintje van jaloezie wanneer de buurman, je oud-collega, je beste vriend net even iets te lang zijn blik op ons decolleté gericht heeft in plaats van dat hij ons recht in de ogen kijkt? Zijn jullie van die koele kikkers of gaat die rol jullie, zelfs op leeftijd, nee juist op leeftijd, gewoon heel goed af?
Geef een reactie