bron: pixabay.com
We zijn inmiddels 650 woorden verder en ik heb mijzelf nog niet eens voorgesteld. De motieven voor dit blog zijn al wel geopenbaard. Nu dan een soort van introductie, zo kort mogelijk, want iedereen van mijn generatie weet nog hoe ongelooflijk vervelend het was om jezelf te moeten voorstellen in een kring. Ik geloof dat ze dat tegenwoordig anders doen, of al genoeg voorinformatie over een persoon hebben door de Social Media, dat een voorstelronde überhaupt niet nodig is…
Ik ben een 51-jarige vrouw en hartpatiënte. Ik ben niets van hetgeen je in eerste instantie denkt. Vooroordelen – door de media? – begrijp ik. En ik ben niet beledigd. Maar ik ben dus geen succesvolle carrièreman of -vrouw die zich een heel leven lang heeft suf gewerkt en plotseling bijna dood omvalt door een hartstilstand. Ik ben ook geen roker, drinker of iemand die er flink op los heeft geleefd met harde en/of zachte genotsmiddelen. En te dik ben ik niet en nooit geweest. Ik heb goed voor mijzelf gezorgd en ben zelfs (nog steeds) af en toe een model voor de commerciële en stock-fotografie. Ik ben dus eerder de controlefreak-achtige persoon die Monica van Friends zo mooi acteerde. Een strak levensritme, geen uitspattingen, alles onder controle. Geen overbodige stress in welke vorm dan ooit. Heren medici of artsen-in-opleiding, noteer dus maar. Ik val buiten iedere risicogroep die jullie ooit hebben opgesteld of geleerd. En toch bijna morsdood, vóór mijn vijftigste, als ik niet op tijd was geopereerd.
Ik ben geboren met een constructiefoutje. De schoolarts, die in de vorige eeuw nog langs de scholen ging, hoorde een paar ruisjes teveel met zijn stethoscoop tegen mijn borstkas aan en verwees mij destijds door naar een cardioloog. De cardioloog had een donkerbruin vermoeden van een afwijkende hartklep maar vond dit verder niet ernstig genoeg voor verder onderzoek of restricties qua levensstijl. Dus leefde ik zoals ieder ander tot mijn 45ste. Nou ja, ieder ander? Ik ging minstens drie keer per week naar de sportschool en was vermoeiend actief. Eigenlijk zat ik alleen stil tijdens yoga (de laatste vijf minuten dan).
Maar rond mijn 45ste kwam ik toch weer bij een cardioloog terecht. Die constateerde dat de hartklep er inmiddels uitzag als die van een 80-jarige man. Versleten, verkalkt en de aorta was inmiddels al flink vergroot. En zo geschiedde dat ik een paar maandjes later onder het mes ging. Hierover later meer.
Niet om de gezonde lezer bang te maken, maar ik heb er tot mijn 45ste dus nooit last van gehad. Nog regelmatig vraag ik mij mezelf af, hoe het was geweest als ik de signalen had genegeerd en gewoon was doorgegaan met mijn actieve leven. Of als de schoolarts er nooit was geweest en het misschien wel lang had geduurd voor mijn benauwdheid gelinkt werd met hartklachten. Waarschijnlijk was ik net als de vader van een goede vriend gewoon dood aangetroffen op een bospaadje tijdens zijn dagelijkse sprintje. Of lag ik ineens languit gestrekt op een tennisbaan met een beetje kwijl uit mijn mond. Of, of… iedereen kent wel zo’n geval in de omgeving. Gezond, relatief jong en dan ineens een hartstilstand. Vreselijk voor de familie en vrienden die in een shocktoestand achterblijven. Vreselijk voor de persoon die zijn leven nooit “af” heeft kunnen maken…
Nu dus. Dit ben ik. Een hartpatiënte zoals zovele anderen. Maar niet zoals de media wel eens wil laten geloven. Eigen schuld, dikke bult, moet je maar niet zo vet eten, ongezond leven en risicovol feestend door het leven gaan. Ik ben geen Trump, de media krijgt van mij niet overal de schuld van. Maar ik vraag mij wel af waar dat beeld vandaan komt. En zie hier: wéér een motivatie om vooral deze columns te blijven schrijven !
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, nu luid tikkende hart, over hoe het zover kwam en hoe het nu is. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Ik ben ook hartpatiënt en ik heb wél risicovol geleefd en doe dit nog. Ik heb de feestbeker des levens tot op de bodem leeg gedronken. Het is allemaal mijn eigen schuld en ik ben een kostenpost voor de maatschappij. Eigenlijk druk ik zwaar op het budget van de schoneluchtmacrobiotisheholistenvereniging. Als wij zondaars zouden overlijden kan de ziektenkostenpremie eindelijk eens omlaag. Nja, oud zal ik niet worden, maar ik heb daar vrede mee. Want zo fantastisch is het leven in de handboeien van de liberale gedachtengang nu eenmaal niet. Eerdaags komt er een dag dat ik de zon niet op zal zien gaan. Je wordt een beetje duizelig, net alsof je in één teug een glas wodka achterover slaat. Mijn hart wil ook wel eens een snipperdag. Maar weet dan wel dat ik, met vooral volle teugen, geleefd heb. Reanimatie niet gewenst!