Ha meis. Ik ben deze week van je geschrokken. David zei al wel dat je achteruit ging, maar die lege blik die je in je nu in je ogen had, had ik nog niet eerder bij je gezien. Ik dacht eerst dat ze je medicatie veranderd hadden, maar dat was niet zo. Ik zou zo graag willen weten waar je bent… Waar is je geest naar toe? Maar veel meer dan een ja en een nee zeg je niet. We moeten leren op een andere manier met je te communiceren zeggen ze, maar hoe? Communiceren zonder woorden met iemand die zó ver weg is, hoe doe je dat? Ze gaan ons daarbij helpen, maar makkelijk is het niet.
Wel hebben ze allerlei hulpmiddelen. Die werken via aanraking en met geluiden. Waar je woont hebben ze sinds kort een CRDL (cradle) en deze week mogen David en ik die onder begeleiding met jou gebruiken. Het is een soort houten ei dat aanraking vertaalt in geluid. Ik weet nog niet zo goed wat ik me er bij voor moet stellen, maar ik heb filmpjes opgezocht op internet en het lijkt wel echt te werken. Ik ben zo benieuwd naar jouw reactie, lieverd.
Op een hele andere manier raak ik Simon ook kwijt, denk ik. Hij wil namelijk graag dat we echt gaan samenwonen. Zegt dat het onzin is om twee appartementen in hetzelfde gebouw aan te houden, als we toch meestal bij elkaar zijn. Maar ik wil dat niet! Ik vind het ten eerste te snel, maar daarnaast, dit is míjn plek. Ik wil dat niet met iemand delen. Ik denk niet dat ik ooit nog echt met iemand wil samenwonen. Simon zegt dat ik dan maar eens moet nadenken of ik wel van hem hou. En ik snap het niet, want we zaten op een lijn. Ik denk heel eerlijk gezegd, dat zijn dochter erachter zit. Die loopt in haar manier van denken op de een of andere manier nog een eeuw achter en zou ons het liefst zelfs getrouwd zien. Of helemaal niet bij elkaar, dat is waarschijnlijk in haar ogen nog de beste optie. Haar man is zwaar gereformeerd en zij heeft zijn geloof overgenomen. Dat zal wel meespelen. Haar vader leeft in zonde. Ik kon erom lachen, maar nu maakt ze van haar probleem dus mijn probleem. Leven en laten leven, dat vind ik nog steeds het mooiste motto!
Een sprankje hoop is er ook, Thijs gaat deze week zo goed vooruit! Zijn weerstand verbetert en hij had gisteren honger, zei hij! Ik heb weer een paar keer zijn oude lach gezien de afgelopen dagen. Dat geeft hoop. Gelukkig maar, want hém kwijtraken, dat kan ik nog niet. Hij is mijn kleinkind, hij hoort ons allemaal te overleven. Ik weet zeker dat hij nog een heel leven voor zich heeft, met zijn doorzettingsvermogen en zijn prachtige karakter kan dat niet anders!
Ik ga nu maar eens wat aan het huishouden doen, iets wat ik nooit leuk heb leren vinden. Tot gauw lieverd, dan gaan we aan de slag met dat houten ei. Ik kijk er op een wat dubbele manier toch naar uit.
Geef een reactie