Beste Hugo,
Op deze plaats schrijf ik normaal gesproken berichten voor mijn vriendin. Omdat ze mijn allerbeste vriendin is, zal ze het vast niet erg vinden dat ik deze plek nu bij uitzondering gebruik voor een brief aan jou. Daarnaast zakt ze steeds wat verder weg in haar dementie, dus al zou ze het wel erg vinden, dan nog denk ik niet dat ze het beseft.
Wie het wél zal beseffen, beste Hugo, is haar man David. Hij is één van die eenzame ouderen die jij denkt te gaan redden met je ‘actieplan’, waarin je eenzaamheid bij ouderen op wilt lossen door ambtenaren bij ze langs te sturen. Toen ik gisteren jouw verhaal hoorde op de radio en later ook in de krant las, besefte ik dat je het allemaal niet alleen totáál niet begrepen hebt, maar dat je ook nog eens een compleet gebrek aan realiteitszin hebt. Heb je überhaupt wel eens een oudere van dichtbij gezien, Hugo? En denk je echt dat deze mensen jouw verhaal aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen niet zien voor wat het werkelijk is? Een goedkope verkiezingsstunt? Ik zag dat Pauw zich ook voor je karretje liet spannen:
Weet je waarom David eenzaam is, Hugo? Omdat hij zijn vrouw heeft weggebracht naar een verpleeghuis, maar zelf niet mee kon. Hoe denk je dat het voelt, als je driekwart van je leven met iemand samen bent geweest, voor diegene hebt gezorgd, zélfs toen het eigenlijk niet meer ging, en je haar opeens moet opbergen en alleen nog op bezoek kan? Hoe denk je dat David zich voelt als hij ‘s avonds alleen in bed kruipt, wetende dat zijn lieve vrouw ergens anders ligt en zich nog eenzamer en meer verloren voelt dan hij? Vroeger konden mensen samen naar het verzorgingshuis Hugo, als één van beiden hulpbehoevend werd. Maar die hebben jullie wegbezuinigd. En denk je echt dat David zich beter voelt als hij een brief krijgt van jouw ambtelijke hulpjes, met de vraag of ze langs mogen komen om te kijken hoe het gaat?
In plaats van ervoor te zorgen dat oudere koppels, gehuwd of ongehuwd, bij elkaar kunnen blijven tot de ‘dood hen scheidt’ (dat is iets anders dan ‘tot de staat hen scheidt’, beste Hugo), denk jij dus dat alle 75 plussers een jaarlijks bezoekje van een ambtenaar verdienen, die dan voor de vorm even komt vragen hoe het met ze gaat. En je richt een soort kindertelefoon voor ouderen op. Hoe lang hebben jij en je zwaar overbetaalde medepolitici hierover nagedacht? Dat het onder het genot van drank en eventueel andere stimulerende middelen is geweest, is duidelijk voor iedere oudere die de berichtgeving heeft gevolgd. Eenzaam of niet.
Bron: Pixabay.com
Mijn bovenbuurvrouw, die steeds meer afhankelijk wordt van de thuiszorg en de zorg van haar dochter, is óók eenzaam. Het zijn lieve meiden hoor die bij haar komen, maar er komt wel steeds een ander. En geen van allen hebben ze tijd voor een gesprekje of een kop koffie. Haar dochter, die geacht wordt een groot deel van de mantelzorg op zich te nemen, is inmiddels zo goed als overspannen. Ze houdt van haar moeder, maar de lieve meid is een alleenstaande moeder met een full-time baan. Mijn buurvrouw voelt zich voor iedereen teveel. Voor haar oververmoeide dochter, voor de gehaaste thuiszorg dames… en ja, Hugo, daardoor voelt ze zich onbegrepen, ongehoord en bovenal eenzaam. Veel meer dan terugdenken aan betere tijden, toen haar man er nog was, is er niet voor haar. Als die meiden van de thuiszorg ontspannen langs zouden kunnen komen en eens een echt gesprek met haar konden voeren, zou dat al zoveel schelen! Net als wanneer haar dochter ontlast zou kunnen worden, zodat ze weer eens gewoon gezellig bij haar moeder langs kon komen, in plaats van omdat er gezorgd moet worden.
Échte oplossingen kosten geld, tijd en moeite. Dat weet ik, hoor. Maar zo’n goedkope verkiezingsstunt over de ruggen van eenzame ouderen, dat is te triest voor woorden. Denk je trouwens écht dat ik, als ik over een jaar of wat de leeftijd van 75 heb bereikt, ook maar een seconde van de tijd die ik nog te leven heb, ga verspillen aan een bezoek van één van jouw ambtenaren, beste Hugo? Over mijn lijk. Geen voet zullen ze hier over de drempel zetten. Als het dan zover is dat ik het allemaal niet meer zie zitten en het niet meer gaat, dan neem ik het poedertje wel in dat ik een tijdje terug, toen het nog kon, heb geregeld via de levenseindekliniek. Jullie pakken ons álles af, daar in jullie mooie kantoren en jullie dure pakken, maar beslissen over mijn laatste dagen en levenseinde doe ik nog altijd zelf. Na gisteren met extra genoegen, wetende dat dat geheel tegen de overtuigingen van jouw partij in gaat.
Dag Hugo, een fijne dag gewenst. Hopelijk voel je je niet al te eenzaam daar in het grote Den Haag. En als je tijd hebt, los dan eens de werkelijke oorzaak van de problemen op? Of is dat teveel gevraagd?
Met niet al te vriendelijke groet,
Mevrouw Van der Hulst
Geef een reactie