bron: pixabay.com
De beslissing is gevallen. De gehavende hartklep moet eruit en worden vervangen. Dit wordt mij medegedeeld door de cardioloog tegenover mij. Hij heeft foto’s laten zien, filmpjes, tekeningen en zijn eigen schetsen ter verduidelijking. Bewijsmateriaal genoeg. Ik beken. Ik heb geen keuze… Oh, toch wel. Hij kijkt mij indringend aan en stelt DE vraag: “Wilt u een mechanische of een biologische hartklep?” Allemachtig, wat een vraag!
Natuurlijk zijn deze termen al een paar keer eerder gevallen en heb ik al heel veel informatie gekregen van het ziekenhuis en allerlei instanties. Maar nu klinkt het alsof het een doodvonnis is, waarbij ik mag kiezen tussen de elektrische stoel of de strop. Ik blijf relaxed en reageer als een koelbloedige, chique en zelfverzekerde dame.
“Doet u mij maar de mechanische,” antwoord ik kordaat.
“U kent de voor- en de nadelen?” vraagt hij beleefd.
“Ja zeker,” antwoord ik wederom daadkrachtig. Eigenlijk verwacht ik hierna een Starbucks-verhoor over hoe ik dan wel niet mij koffie wens te krijgen, maar tot mijn verbazing blijven verdere vragen uit.
Ik had toch minstens een paar keuzes verwacht over de leveranciers, verschillende kwaliteitsniveaus of de bijbehorende prijskaartjes. Kleur, maat en materiaal moet de chirurg zelf maar bepalen. Maar nee, het ziekenhuis werkt kennelijk met één leverancier en ik vermoed dat er weinig klachten zijn over de kwaliteitsnormen. Of een minder leuke gedachte zou zijn dat klachten van patiënten toch een stille dood sterven…
Een mechanische hartklep wordt het dus. Ik ben nog jong (Dank u, dokter!) en de klep zal nog lange tijd meegaan. Ik zal wel de rest van mijn leven antistollingsmedicijnen moeten slikken, maar die pilletjes zien er zo klein uit dat ze weinig indruk op mij maken. Als het die antibiotica-bommen waren geweest, had ik wellicht wat meer twijfels gehad. De biologische hartklep zou een optie kunnen zijn als ik risicovol werk zou doen of een gevaarlijke hobby zou hebben, waarbij dan het bloedstollingsverhaal in acht genomen zou moeten worden genomen. Maar nee, mijn leven is vrij saai en ik kan mij geen situaties bedenken waarbij de kans op levensgevaarlijke verwondingen of bloedingen een dagelijkse zorg zouden zijn.
“U weet dat uw hartklep geluid zal maken?” vraagt de arts nog even voor de zekerheid.
“Dat lijkt mij geen enkel probleem,” antwoord ik berustend.
Nou, ik heb het geweten. Twee maanden later (lang verhaal, volgt later) was ik weer thuis en informeerde mijn man de app-groep: “Het zit op de bank en het tikt…???” Ik dus. Mijn hartklepje tikt luid en duidelijk. Een geruststellende gedachte, maar het was wel even wennen. In het begin tikte ik zó hard dat anderen het konden horen.
“Heb je een nieuw horloge of zo?” vragen mensen vaak tijdens een gesprek. Kennelijk irriteert het tikken wel een beetje.
“Nee, dat is mijn mechanische hartklep,” antwoord ik dan en wijs hen op het stoere feit dat ik een beetje cyborg ben.
“Oh, sorry,” volgt dan meestal en daarna hoor ik hen er nooit meer over.
Kinderen vinden mij overigens heel grappig. Soms laat ik het hen horen door ze te vragen om even stil te zijn. Dan vertel ik dat ik per ongeluk een horloge heb ingeslikt. Ze vinden het een prachtig verhaal. “Net als de krokodil!!!” roepen ze dan. De krokodil van Kapitein Haak, weet ik inmiddels.
Aan de lezers die wellicht deze columns lezen ter informatie: het valt mee hoor. Het geluid went snel en je bent sowieso dolgelukkig dat je je eigen hart hoort tikken. Zolang ie tikt, is het goed. Een hartslagmeter is trouwens ook niet meer nodig. Van 80 naar 120, iedere acceleratie is waarneembaar.
Ik vraag me trouwens wel ineens af of een hartklepje al bij het radioprogramma “Het Geluid” is geweest? Ik zou het meteen herkennen. Dan word ik toch nog eens rijk.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, nu luid tikkende hart, over hoe het zover kwam en hoe het nu is. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Geef een reactie