Eigenlijk ben ik helemaal geen vrouw die zomaar spontaan een praatje met iemand maakt. Maar als ik met mijn hond op pad ben, is er geen ontkomen aan. Dan ben ik wél spontaan, sociaal en geïnteresseerd in mijn medemens. Mijn stelling is dan ook: hondenmensen zijn minder eenzaam!
Hondenweer
bron: eigen foto (MvdV)
Tegen weer en wind ben ik iedere dag flink aan de wandel. Niet alleen omdat mijn hond zijn dagelijkse behoefte moet doen, maar vooral om gezondheidsredenen voor mijzelf. Ik had ook naar de sportschool kunnen gaan of een dagelijkse duik kunnen nemen in een zwembad, maar dat heeft mij nooit zo aangetrokken. Hoe ‘gezond en gezellig’ die opties ook lijken: in mijn beleving is er niets zo fijn als ‘ongestoord’ lopen met mijn hond. Maar lukt dat dus niet eens…
bron: eigen foto (MvdV)
Wat een mooie hond!
Mijn vorige hond was namelijk echt een enorme knapperd. Een knuffelbeer bij uitstek en hij had een aaibaarheidsfactor die hoger was dan een Robijn-beertje op een stapel superzachte handdoeken. Geen mens kon hem weerstaan. ‘Hoe heet hij? Hoe oud is ie? Wát een mooie hond!’ etc. etc. Vaak bleef het daar niet bij. Dan kwam de mobiel van de spontane gesprekspartner tevoorschijn om foto’s te maken of om foto’s te laten zien van eigen hond, voormalige hond(en), enzovoorts.
Dan maar een lelijke hond
Mijn nieuwe hond is echter geen schoonheid. Hij heeft een poepkleur, een rare krul-vacht, kijkt zo scheel als een otter en ziet er een beetje uit als een beetje mislukte jachthond. Dat scheelt een hoop praatjes onderweg… dacht ik. Maar zijn onooglijke uiterlijk compenseert hij met een ontzettend goed en lief karakter waardoor zijn mede-hondenmensen vaak heel blij kijken als ze ons tegenkomen.
Hondenbetoog
Maar wat ik eigenlijk met dit hondenverhaal wil zeggen: mensen met honden spreken elkaar over het algemeen ontzettend makkelijk aan. Want die honden spelen doorgaans graag met elkaar en de bijbehorende bazen zijn wederom altijd geïnteresseerd in elkanders honden. Na de openingsvraag hoe de hond in kwestie heet of welk ras het is, volgt er meteen een verhaal over eigen honden, honden uit het verleden of het grote verdriet bij het verlies van een hond. Die wederzijdse interesse schept vaak een band en kan zelfs leiden tot vriendschappen op langere termijn.
Honden en ouderen
Ik denk wel eens dat het positief zou uitpakken als ouderen gestimuleerd worden om een hond(je) te nemen. De dagelijkse beweging, het gemak van contacten leggen en uiteraard als belangrijkste: de liefde en aandacht voor de hond, die altijd wederzijds is. Zal ik Henk Krol eens bellen of hij het ziet zitten om dit als punt op te nemen in zijn 50PLUSpartij-programma? Een financiële tegemoetkoming betreffende de aanschaf, het onderhoud en (uitlaat)hulp in tijden van ziekte of nood, moet toch kunnen? Volgens mij kan daar geen campagne tegen eenzaamheid onder ouderen tegenop.
Mijn hond en ik hebben gezegd. Woef!
bron: eigen foto (MvdV)
Ik denk dat iedere oudere die een hond wil hebben er wel 1 heeft 😉
Het elke dag in weer en wind naar buiten moeten houdt menig oudere tegen… dat wil je de hond toch niet aan doen….