bron: eigen foto (MvdV)
Sinds een paar jaar hebben wij parelhoenders op het erf rondlopen. Parelhoenders zijn van die prehistorische vogels die lijken op een kip maar vallen onder de hoender-achtigen. Je ziet ze wel eens op schilderijen; prachtige, koningsblauwe veren en Haute Couture-elegantie ten top. Helaas hebben wij niet zulke mooie blauwe exemplaren want die van ons zijn van een ordinaire, saaie soort: grijs/zwart/wit met blauwe hoofden en rode lellen. Ze zijn bovendien nogal aanwezig… en dat is een understatement.
Regelmatig staan ze te koop op marktplaats omdat kinderboerderijen, aan de rand van woonwijken, denken: “Leuk! Een gek soort kippen!” Maar vervolgens staat de hele Vinex-wijk op zijn kop omdat de hoenders de rust van de brave burger wreed verstoren.
Gelukkig wonen wij landelijk en checken wij met enige regelmaat of de buren nog kunnen slapen. Onze parelhoenders veroorzaken gelukkig nog geen buurtproblemen en kunnen het overigens uitstekend met de fjorden vinden. Waar de fjorden zijn, zijn de parelhoenders. Ze lopen door de voerbak heen, onder de fjorden door, over de fjorden heen en spelen zelfs glijbaantje; vanaf de ruggen over de billen van de fjorden naar beneden glijden. Joepieeee!! roepen ze. En dat is hoorbaar, geloof me.
bron: eigen foto (MvdV)
Is dit een pleidooi voor het houden van parelhoenders? Een beetje. Als je de ruimte hebt en een geluidswal om je erf, dan zijn die merkwaardige vogels zeker de moeite waard. Of ze nu echt meerwaarde voor de paarden hebben, daar ben ik nog niet helemaal uit, want het is nu ook weer niet zo dat ze bijvoorbeeld als vogels op de ruggen zitten om de fjorden van hun wintervacht af te helpen en zelf er met uitstekend nestmateriaal van door gaan.
Ik moet helaas ook eerlijk toegeven dat er een moment was dat we knettergek werden van de parelhoenders. Na intensief beraad besloten we dat het tijd was om actie te ondernemen. Ik ging naar de keuken om grote pannen klaar te zetten. Ik printte het recept “Stoofpotje Parelhoender” uit en mijn man zat al snel verscholen achter een paar balen hooi op het erf met een geladen windbuks, klaar om te schieten.
Toen de bouillon al lekker begon te ruiken en pruttelen, vroeg ik mij af waar mijn man toch bleef. Ik had hem ieder moment binnen verwacht met de verse parelhoenders over zijn schouders. Aangezien het mij te lang duurde, legde ik mijn scherp geslepen messen neer en liep naar buiten. Tot mijn stomme verbazing trof ik hem scheldend aan: boos op de fjorden. Alsof zij zijn snode plannen hadden doorzien, waren ze met hun grote dikke gele billen voor de parelhoenders gaan staan om de kogels op te vangen. Als mijn man dáár op was gaan mikken, wist hij dat hij een probleem zou hebben met de rest van het gezin, dus deed hij dat maar niet. De parelhoenders hebben gratie gekregen, met dank aan de fjorden, die de executie wisten te verijdelen.
De parelhoenders zijn er dus nog steeds en even luidruchtig als voorheen. Gelukkig maar want “Stoofpotje Parelhoender” schijnt niet te eten te zijn en die rare beesten passen toch best heel goed bij onze prettig gestoorde fjorden.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel en haar liefde voor de paardenfokkerij. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Geef een reactie