bron: pixabay.com
Hoe definieer je pijn? De zogenaamde pijnschaal die in het ziekenhuis wordt gehanteerd, is de schaal van nul tot tien, waarbij je in cijfers je pijn aangeeft, en waarbij 1 “hinderlijk” is, 5 “storend”, 7 tot 9 “invaliderend” en 10 “ondraaglijk”. De pijn die een hartpatiënt voelt na een operatie gaat toch wel richting de tien. Je voelt je alsof je bent overreden door een goederentrein. En dat drie keer heen en terug.
Gelukkig wordt jouw persoonlijke pijnervaring in het ziekenhuis serieus genomen en goed aangepakt. Pijn is niet wenselijk omdat het veel stress oplevert voor lichaam en geest. Dit is niet bevorderlijk voor het genezingsproces. Vaak werd er gevraagd of ik een getal wilde noemen om de pijn aan te geven. (Ik vraag me af of ze bij dat getal niet standaard twee punten optellen, want de mens wil altijd een beetje dapper zijn, en telkens een 8, 9 of zelfs tien roepen, maakt je natuurlijk wel een watje).
Dapper of een watje; tijdens een longpunctie – en de dagen die daarna volgden met een drain in mijn longen – piepte ik vaker dan me lief was: “Tien!”
“Krijg de pleuris”, is niet voor niets een akelige verwensing. Pleuritis, longvlies-ontsteking, is één van de ergste pijnen die je als mens kan overkomen. Zelfs de morfinetabletten lieten mij in de steek.
Even later lag ik dus aan het pompsysteem gekoppeld, waarmee je als patiënt zelf de pijnbestrijding kunt doseren. Een kneepje in de pomp is een shot pijnbestrijding. En geloof me, dat hielp. Al slapend en hallucinerend kwam ik de dagen wel door en lalde met dikke tong verhalen tegen mijn familie-bezoek waar ik me nog steeds een beetje voor schaam. Ik vond alles grappig. Van het knotje op het hoofd van de verpleegkundige tot de grote neus van de zaalarts, die vaak erg dichtbij kwam omdat hij mijn gebrabbel niet verstond. Als ik mijn armen had kunnen bewegen, had ik in zijn grote neus geknepen en gezegd: “Got your nose”; een spelletje dat we vroeger altijd met de kinderen deden omdat die lieve kindergezichtjes gewoon zo onweerstaanbaar waren. Niet dat de neus van de zaalarts er nou zo lief uitzag, maar toch…
Ook “grappig” was de pijn-arts. Deze kwam een paar keer langs met een groepje studenten en gaf zowaar spontaan een complete pijnles aan mijn bed. Hoe bouw je pijndosering op en hoe bouw je deze weer af. Beginnend met paracetamol; dit medicijn kan langdurig worden gebruik tot 4000 mg per dag en “bijt” andere medicijnen niet. Een spiegellaagje werd deze dosering paracetamol genoemd. Daarna de diclofenac erbij en indien er dan nog steeds pijn is (van schaal 5 tot 10), komt de morfine in beeld. Vele termen zoals spiegelen en stapelen werden gebruikt en nog meer medische termen die ik niet begreep. Daarna een heel verhaal over de afbouw maar daar was nog geen sprake van bij deze mevrouw…
“Bij Mevrouw is de pijnbestrijding goed gemanaged,” zei hij trots. Ik lag immers niet te gillen van de pijn en oogde zelfs vrolijk. Waarvan akte.
Pijn is natuurlijk voor een groot deel een persoonlijke beleving. De een heeft een hoge pijngrens en loopt door met een hernia, de ander piept al als bijvoorbeeld de tandarts met zijn haakje naar zijn of haar tand wijst.
Eén ding staat vast: de pijn na een hartoperatie is echt heel hevig. Een doorgezaagd borstbeen geneest niet zomaar en hartoperaties zijn zowel fysiek als psychisch heel ingrijpend.
Aan familie en vrienden van alle hartpatiënten wil ik dan ook zeggen en benadrukken dat een hartpatiënt echt hulp nodig heeft bij het tillen van die zware boodschappentas, bij allerlei huishoudelijke klusjes en bijvoorbeeld autorijden. Langdurig.
En al mijn mede-hartpatiënten wil ik adviseren: hanteer de pijnschaal en tel er rustig twee punten bij op. Je bent tenslotte door een goederentrein overreden en een beetje misbruik maken van de situatie is je echt wel gegund.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel en haar passie voor paarden. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Tevens heeft Marga al haar hartpatiënt-verhalen gebundeld.
Het boekje “Pak van mijn Hart” is >> hier << verkrijgbaar!
Geef een reactie