bron: pixabay.com
Wat hieraan vooraf ging: De opname
Na twee dagen gaat plotseling het licht aan. Twee hoofden hangen over mij heen en vier ogen kijken mij vragend aan.
“Mevrouw, weet u wie wij zijn?” vraagt de narcotiseur. Ik begrijp er niets van maar antwoord zachtjes: “Mooie mannen.” (Met deze opmerking zal ik nog jarenlang worden geplaagd).
“Ja, maar herkent u ons?” vraagt de narcotiseur die moet lachen, maar niet tevreden is met mijn antwoord.
“Ja,” antwoord ik en probeer de naam van mijn man en zijn naam te zeggen. De woorden komen er nauwelijks hoorbaar uit, maar de narcotiseur is tevreden en het licht gaat weer uit.
Een paar keer volgt dit ritueel. Mijn man kijkt mij in de ogen. En een engelachtig meisje met heel lang blond haar. John F. Kennedy Junior, een adelaar en een olifant met één groot oog.
Intussen heerst er steeds meer paniek. We gaan zinken. Ik deins op en neer op de golven en hoor het orkest koppig doorspelen. Chaos op de Titanic. Het geluid van klotsend water en mensen die ongeorganiseerd heen en weer rennen. Het is aardedonker en ik heb geen besef van tijd en ruimte. Ik voel alleen de deining van het water en hoor mijn hart zwaar bonken. We vergaan. De Titanic gaat onder en ik verdrink.
Mijn gerenoveerde hart heeft het zwaar. Het kan amper al het vocht aan en nierfalen dreigt. Er waren complicaties tijdens de operatie. Mijn hart wilde niet meer opstarten toen ik van de hart-longmachine werd ontkoppeld en het hart het zelf weer moest doen met nieuwe kleppen en een stuk aorta buis. Er zijn drie by-passes gemaakt van aderen uit mijn benen en uiteindelijk heb ik het gered. Op de intensive care wordt goed voor mij gezorgd tot ik een week later eindelijk terug naar de zaal mag. Mijn bewustzijn en de realiteit komen langzaam weer terug.
Dagen later rijdt de verpleegkundige mij in de rolstoel nog eens naar de intensive care. Ik schijn vreemde verhalen te hebben verteld. Morfine doet gekke dingen met het menselijke brein. Het is er helemaal niet donker, maar 24 uur fel licht. En het ziet eruit als een control room van een fabriek. Overal verpleegkundigen en 6 bedden rondom die permanent worden bewaakt. Overal apparaten die piepen. Ik vertel over de Titanic en de IC-verpleger knikt vriendelijk. “Dat wordt vaker zo ervaren,” zegt hij en wijst mij op de drains die klotsende geluiden maken en de bedden die automatisch bewegen om doorliggen te voorkomen; de meeste patiënten ervaren dit als deinen op de golven van het water.
Het John F. Kennedy Junior verhaal laat ik maar achterwege en de olifant met één oog ook.
Een hartpatiënt voelt zich na de operatie alsof hij of zij is overreden door een goederentrein. Een hartpatiënt krijgt dan ook vijf keer de normale dosis pijnstilling en na de operatie het maximale dat mogelijk is. Morfine en ik gaan niet zo goed samen. Dat wist ik al door eerdere ervaringen en ik had dan ook al iedereen van te voren gewaarschuwd en zelfs in het vooruit excuses aangeboden voor mijn gedrag of uitspraken die wellicht gedaan zouden gaan worden.
Hallucinaties zijn erg vervelend omdat je weet dat het niet klopt wat je ziet, maar je ziet het toch. Ik vond het vreemd dat mijn man en kinderen op bezoek kwamen met verfklodders in hun gezicht. Ik zag everzwijnen die alsmaar over de gang liepen te marcheren en het grote oog van die olifant die mij continue in de gaten hield, was enerzijds geruststellend maar ook beangstigend boosaardig.
Gelukkig was ik niet de enige met hallucinaties. De man in het ziekenhuisbed naast mij had enorm last van zwermen vogels die hem steeds belaagden en hij vroeg mij steeds waar hij was. Een vrouw op de zaal klaagde over pissebedden in haar bed. Arme verpleegkundige die haar telkens moest bedaren.
Over pijnstilling later meer. Mijn gerenoveerde hart doet het weer. Met dank aan de volhardende chirurgen en de intensieve zorg op de Intensive Care.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel en haar passie voor paarden. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Alles hetzelfde ook meegemaakt ,ik zag alleen paarden door de gangen lopen ,en ik zelf kon niet meer alleen lopen zonder rollator .
Ik had een open hart OP met drie Bypassen ook uit een ader van mijn been. Maar oké ik leef nog !.