bron: pixabay.com
Nog iets meer informatie over Het Geluid. Het geluid is het getik van de mechanische hartklep. Een mechanische hartklep is gemaakt van kunststof en metaal. De gebruikte materialen slijten nauwelijks en gaan in principe een leven lang mee. Sommige mechanische hartkleppen zijn duidelijk te horen, andere wat minder, maar geen enkele is geheel geluidloos. Die van mij is alles behalve stil. Ik tik hoorbaar. Sommige mensen horen ook hun eigen hart kloppen, dus zo vreemd is het niet.
Na de operatie en een langdurig intensive care verblijf, werd ik wakker op de zaal (lang verhaal, volgt later!). Geen moment dacht ik erover na en ging ervan uit dat ik die ouderwetse klok luid hoorde tikken, die op de zaal boven een deur hing. Waarom eigenlijk? Voor het bezoek waarschijnlijk. Niemand op de zaal had een boodschap aan die grote klok. Niemand moest ergens op tijd zijn of had een afspraak staan… Maar dat terzijde.
Pas toen mijn man en kinderen lachend vertelden dat ze me konden horen, drong het langzaam tot mij door dat IK diegene was die lag te tikken. Niet die klok boven de deur. Verrek. Een vreemde gewaarwording. Ik schrok er zo van dat het getik spontaan versnelde. Rustig, rustig, riep een toegesnelde verpleegster die naar de monitor keek waar ik aan vastgekoppeld lag.
Enfin, het getik werd een geaccepteerd feit. En nu, jaren later, hoort het bij mij.
Grapjes met kinderen maken blijft leuk (zie vorige column). Onze paarden moesten wel even aan mij wennen. Zij associeerden mijn getik met het getik van de weideklok die zorgt dat de omheining onder stroom staat. Zij krijge zodoende een akelige stroomstoot als ze de omheining willen slopen, willen uitbreken als het gras weer eens groener is bij de buurman. Ze deinsden achteruit toen ik ze wilde begroeten en aaien na mijn terugkomst uit het ziekenhuis. Maar misschien veronderstelde ik iets verkeerds en was het gewoon de akelige ziekenhuisgeur die nog lang om mij heen hing. Alhoewel, een hond ruikt 4000 keer beter dan de mens en onze hond was erg blij mij weer te zien….
De eerste keer door de douane was ook feest. Bij het detectiepoortje ging de alarmbel af. Oh jee, een drugskoerier verkleed als keurige dame… Het viel mee. Ik toonde de creditcard, waarop serienummer, datum en meertalige omschrijvingen van mijn hartklepje staan, en ik mocht doorlopen. Al die mensen met chirurgisch metaal in de vorm van kunstknieën, heupen of andere onderdelen; het zijn er waarschijnlijk meer dan we denken en een beetje douane heeft ervaring genoeg om de echte verdachten wel uit de rij te halen, toch?
bron: pixabay.com
Ook handig bij aanslagen en ontvoeringen trouwens. Ik hoef niet geïdentificeerd worden. Ik loop met geregistreerde serienummers rond die onwaarschijnlijk zouden kunnen worden verwisseld of vervalst. Voor mij is een eventuele toekomstige persoonsregistratie-chip niet nodig. Joepie.
Lang verhaal kort: het geluid, het getik van de hartklep, went. Ja, het is hoorbaar en verschilt per persoon. Maar het went voor de persoon zelf en voor de omgeving. Het hangt natuurlijk ook sterk af van je vetpercentage en de kleding die je draagt.
De cardioloog vond bij de laatste controle mijn hartklep nog lekker hoorbaar. “Goed, metaalachtig geluid,” noemde hij het. Een hele geruststellende gedachte, alhoewel ik geen flauw idee had wat hij hier mee bedoelde. Nog geen slijtage? Niet al te veel vet eromheen? Ik kan er niets over vinden op internet, maar lees wel dat er een onderzoek is geweest bij hartpatiënten die minder goed slapen door het getik van hun mechanische hartklep. Vreemd, dat heb ik nooit zo ervaren. Het getik tikt mij juist in slaap. Het is als schaapjes tellen, maar dan je eigen hartslag. En ik ben zo enorm blij dat ik dat überhaupt nog kan meemaken… Ik zou zeggen: accepteer het geluid en geniet er van.
Marga Kuitenbrouwer-Van der Vet schrijft informatieve, kritische en humoristische blogs, columns en artikelen. Op HoeOuderenDenken schrijft zij vooral over haar gerenoveerde, tikkende hart en hoe het zover kwam, maar ook over haar werk als inmiddels ‘ouder’ fotomodel. Meer informatie hierover is te vinden op haar website: MargaKuitenbrouwer.weebly.com
Geef een reactie