Vandaag schijnt er een heerlijk zonnetje. Ik denk dat ik je maar een kort berichtje schrijf, want ik ga zo naar de kerstmarkt. Toch wil ik het niet missen. Nu ik niet meer dezelfde gesprekken met je kan voeren als vroeger, is het fijn je zo te kunnen schrijven. Het zal wel druk zijn, maar ik vind het leuk om daar even een rondje te lopen. Ik ben bijna klaar in huis en voor het eerst in tijden heb ik het idee een beetje vrije tijd te hebben. De kinderen hebben allemaal plannen vandaag en ik mis Simon, nu al. Raar hè, hoe snel iemand deel van je leven uit kan maken?
Gisteravond hebben we het kerstdiner gehad van jouw afdeling van het huis waarin je woont. En wat was het gezellig! Heerlijk eten met een nostalgisch tintje. Vooral de cranberries en de stoofpeertjes herinnerden aan vroeger. Een begeleidster legde me uit dat dit expres gedaan wordt. Voor mensen met dementie brengt dit weer herinneringen naar boven en soms wordt dan ook de communicatie wat makkelijker. Geuren, smaken, maar bijvoorbeeld ook muziek, hebben dit effect. Dat was ook te merken aan hoe iedereen meezong met de muziek van de kerstband. Een soort mannenkoor, maar ze maakten geweldig mooie muziek. Niet zo zoetsappig als je soms hoort; traditionele liedjes met een rauw randje, zeg maar. Jij en David zagen er heerlijk ontspannen uit. Bijna alsof er niks aan de hand is. Maar af en toe zag ik bij hem ook een zweem van verdriet over zijn gezicht glijden. Ik begrijp dat zo goed…
Bron: Pixabay.com
Bijna was ik niet naar je toegekomen afgelopen maandag. Wat een drama zeg, met al die sneeuw! Maar ook zó mooi! Het is maar een klein stukje rijden van waar ik nu woon en ik heb besloten toch de stoute schoenen aan te trekken en ben in de auto gestapt. Ik ben nou ook niet zó oud dat ik me door het weer laat kisten. En wat een goede beslissing! Toen ik bij je kwam zat je voor het raam naar de sneeuw te staren. Je maakte geluid, maar ik kon eerst niet verstaan wat het was. Tot ik de melodie van “Let it Snow” herkende. Op mijn telefoon zocht ik het liedje op, tot hilariteit van een verpleegster, een jong ding. Ik was moderner dan haar moeder, zei ze. Mooi zo! Ik speelde het af en samen hebben we gezongen, terwijl we naar de sneeuw keken. Twee andere bewoners kwamen bij ons zitten en zongen mee. Wat een geweldig moment! Ik heb ervan genoten in ieder geval.
Later hebben we samen nog een heerlijke appeltaart gebakken, naar het recept van jouw moeder. Dat heb je me jaren geleden al geleerd. En het heeft je gesmaakt. Dat mag ook wel, want meis, wat word je mager. Eten doe je niet altijd even goed. David zorgt vaak dat hij er rond etenstijd is om te helpen met eten, maar soms wordt hij er wanhopig van. Je smaak verandert, zeggen ze. Nou we gaan gewoon op zoek naar wat je wel lust hoor. Zo snel geven we niet op!
En nu ga ik de deur uit, soms moet je zelf wat kleur aan de dagen geven. Ook dat heb ik van jou geleerd. Tot morgen weer, lieverd! Dikke kus.
Geef een reactie