Bron: Pixabay.com
Zo, even rust voor ik aan de laatste dozen begin. Voor de kerst wil ik alles ingericht hebben. Stom hè, hoe die feestdagen en het einde van het jaar als een deadline kunnen voelen, terwijl het eigenlijk gewoon dagen zijn als alle andere. Wat doen we onszelf aan?
Dit jaar zet ik geen boom op, het is me te veel werk. Kerst vier ik bij de kinderen en Oud en Nieuw misschien gewoon wel niet. Thuis op de bank onder een dekentje lijkt me heerlijk! Simon vindt dat idee maar niks, maar zelf is hij weg met de feestdagen. We zien elkaar na deze week in januari pas weer.
Er komt bij jullie ook een kerstdiner in het huis, hoorde ik. David vroeg of ik ook zou komen. Die kans laat ik niet schieten hoor. Ik hoop dat het gezellig wordt. Alles is er nu al in kerstsferen, in het restaurant staat een gigantische kerstboom. Ontzettend mooi. Ik hoorde dat een groep vrijwilligers alles heeft aangekleed, misschien kan ik volgend jaar wel meehelpen. Maar wat zal het anders zijn dan vroeger.
Weet je nog, onze derde kerstdag? De officiële dagen met de familie en de derde kerstdag vierden we altijd samen, jij en ik. Soms met anderen erbij en soms lekker met zijn tweeën. En een goede fles wijn, die ontbrak nooit. Vorig jaar liep dat anders. Toen was je opeens weg in de loop van de ochtend en niemand wist waar of je was. Eigenlijk weten we dat nog steeds niet… We hebben met man en macht gezocht die dag, maar werden uiteindelijk laat in de avond door de politie gebeld. Iemand had je verloren, nat en verkleumd aangetroffen, net buiten het centrum, en je gelukkig meegenomen naar het bureau. Wat heb je ons toen laten schrikken, lieverd. Ik krijg weer pijn in mijn maag bij de herinnering. Soms voelt het nog steeds als verraad dat je niet langer thuis kon wonen, vooral voor David. Maar het feit dat je veilig bent, is wel heel fijn.
Je herstelt gelukkig goed van de operatie, al gaat het maar langzaam. Soms begrijp je het niet, weet je even niet meer wat er met je is gebeurd en waarom je niet zomaar op kunt staan. Dan legt de verpleging het je rustig uit. Op de meeste dagen neem je het zonder problemen aan, maar soms word je ook heel erg boos. Boos omdat je niet wilt geloven dat je zoiets zou vergeten. Eigenlijk heb ik je vroeger, voor dit alles begon, nooit zo boos gezien. Het zal frustratie zijn, onmacht. Ik weet niet meer wat je voelt; je kunt het ons niet meer goed vertellen. Dat is ook iets wat veranderd is. Vroeger hoefde ik daar nooit naar te gissen. Wat zou ik je graag willen helpen, maar ik weet niet goed meer hoe.
Ik ga verder met de dozen meis, het kan maar gebeurd zijn. Een dikke kus, ik zie je morgen!
Geef een reactie