Hallo meis, daar ben ik weer. Al is het moeilijk om de rust te vinden om te gaan zitten en je te schrijven. Ik heb geluksbubbels in mijn buik. In de oren van anderen klinkt dat raar, denk ik, misschien zelfs kinderachtig. Maar jij weet wat het betekent toch? Door de jaren heen hebben we heel wat bubbels gedeeld!
Het was een week van cadeautjes. Jij mocht weer naar het verpleeghuis, naar wat nu je plekje is. Je mag daar verder revalideren, bij de verpleging die jou begrijpt. Je bent weer te midden van je eigen spulletjes. En David krijgt weer wat rust en mag weer in zijn eigen bed slapen. Ik hoop zo dat je snel wat sterker wordt, lieverd, want je was maar een breekbaar hoopje mens toen ik je vrijdag voor het laatst zag.
Zaterdag kon ik je niet bezoeken, helaas. We vierden namelijk met de hele familie en aanhang Sinterklaas(en dat rijmt nog ook). Er waren natuurlijk heel veel echte cadeautjes, maar voor mij was de avond zelf het grootste cadeau. Iedereen was voor het eerst in twee jaar bij elkaar. De opwinding en het plezier op de gezichtjes van mijn kleinkinderen was prachtig. Heerlijk!
Donderdag ontving ik ook al een cadeau. Op de eerste dag dat ik in mijn nieuwe huisje zou gaan slapen tussen de nog ingepakte verhuisdozen, hoorde ik dat mijn huis verkocht is! De kopers hebben mijn tegenbod geaccepteerd. Ik heb me nog even afgevraagd of ik dan toch niet te weinig heb gevraagd, maar het is goed zo. Het is een pak van mijn hart dat ik het zo snel voor deze prijs heb kunnen verkopen.
Bron: Pixabay
Ik heb het ‘s avonds met Simon gevierd met een fles prikwijn. Hij is steeds meer mijn steun en toeverlaat. We trekken heel veel samen op. Mijn dochter vroeg van de week al of hij soms meer is dan een vriend. Ik heb het snel ontkend, maar het zette me wel aan het denken. Hij is niet echt een gewone vriend, maar wat dan wel? En hoe ziet hij ons? Oh, wat mis ik jouw scherpe kijk op deze dingen! Je kon altijd zulk goed advies geven… Als ik je nu over Simon vertel knik je wel, maar je weet niet echt waar ik het over heb, volgens mij.
Ondanks dat voel ik vandaag toch geluksbubbels. Al vanaf dat ik opstond en ik wil ze zo lang mogelijk vasthouden! De laatste tijd stond in het teken van het jou langzaam verliezen, en van de verhuizing. Afscheid nemen op verschillende niveaus. Maar deze week zag ik wat ik allemaal nog wél heb. En dat is veel. Ik voel me bijna een beetje schuldig, ik met zó veel (en David) en jij met zó weinig. Maar ondanks dat ben ik, in ieder geval vandaag, gelukkig. Tot morgen lieverd. Als je het toelaat, krijg je dan een extra dikke knuffel.
Geef een reactie