Ik ben zo ontzettend moe, lieverd. Maar dat is ook niet zo gek, denk ik. Komende week wordt alles naar mijn nieuwe appartement verhuisd. Dan alles uitpakken, nog één grote schoonmaak in het oude huis en dan rust, hoop ik.
Afgelopen week was wel erg hectisch. In tegenstelling tot wat we hoopten, mocht je toch nog niet terug naar je eigen plekje. Met een beetje geluk gebeurt dat deze week. Misschien dat het dan beter met je gaat. Dat ziekenhuis is niks. Je bent verwarder en onrustiger dan anders. De narcose heeft je geen goed gedaan. Dat zorgde er wel voor dat je man, David, bij je kon blijven slapen. Jullie kregen een kamer voor twee personen. Dat schijnt wel vaker te gebeuren. Het was ook geen doen, je was zó onrustig en je raakte steeds in paniek.
De arts vertelde ons dat de narcose op mensen met dementie vaak geen gunstige uitwerking heeft. En er bestaat een kans dat je ook terug ’thuis’ niet helemaal de oude wordt. Voor zover dat überhaupt mogelijk is dan. Wat een einde aan wat een mooie dag had moeten zijn, zeg. En aan Karins bezoek aan jullie. Gisteren moest ze echt weer terug naar Australië. Tja, haar leven is nu daar en dat kan ook niet oneindig op pauze gezet worden. Al had ze dat wel gewild hoor. Voor jullie houdt ze zich groot, maar in de auto bleven de tranen stromen. Ik heb haar weggebracht en uitgezwaaid tot ik haar niet meer kon zien.
Bron: Pixabay.com
En toch is er ook goed nieuws. De kijkers waren helemaal wég van mijn huis. Ze keken gelukkig door de verhuisdozen heen. En de makelaar belde me vrijdag dat ze een bod hebben gedaan. Ik vond het nog wel wat te laag en ben me nu aan het beraden op een tegenbod. Volgens Simon moet ik niet te laag gaan zitten, onderhandelen hoort erbij, zegt hij.
Ik ben wel heel blij dat ik hem heb leren kennen hoor. Ik heb jaren geroepen geen behoefte te hebben aan een man in mijn leven. Maar toen had ik jou; als er wat was, stond jij voor me klaar. Nu ben je er nog wel, maar toch niet echt meer. Nu is Simon er, steeds weer, terwijl ik hem nog maar zo kort ken. Hij maakt me aan het lachen en laat me de mooie dingen van het leven zien. En hij heeft me toch nog meegenomen om te genieten van de laatste herfstkleuren in het park, bijvoorbeeld. Het mooiste van alles is dat hij het ook goed kan vinden met mijn dochter en kleinkinderen. Opa Simon, haha.
Hij heeft me ook heel wat keren op en neer naar het ziekenhuis gereden deze week. Als David dan naar huis ging voor schone kleren en om wat uit te rusten, dan bleven wij bij je, hielpen je met eten en zo. En als David weer terugkwam, ging ik weer verder met de dingen voor de verhuizing. Ik ben blij dat het einde daarvan in zicht is hoor. Nu jij nog terug naar ‘huis’ en dan kunnen we misschien nog genieten van de feestdagen. Want die staan ook al voor de deur. Tijd vliegt, meis, zelfs, of misschien wel júíst, op onze leeftijd!
Geef een reactie