Bron: Pixabay.com
Zo, even zitten met een kop thee om je te schrijven. Ik voel me wel een beetje schuldig hoor, deze week ben ik niet bij je geweest. Vorige week zag de wereld er mooi uit, ik had zelfs zin in de feestdagen. Maar op maandag veranderde alles. Ik ging met mijn dochter mee naar het ziekenhuis voor de uitslag van de onderzoeken van Thijs. Hij is al een poosje niet in orde en we waren blij dat er nu eindelijk eens goed gekeken werd. En ondanks dat we al voorbereid waren op de mogelijke uitslag, waren we er toch van overtuigd dat het wat simpels moest zijn. Daardoor sloeg de uitslag in als een bom. Thijs blijkt leukemie te hebben.
Ik ben met mijn kind mee naar huis gereden. Heb haar geprobeerd te troosten. Ben gebleven tot haar man thuis was en we hebben hem het nieuws samen verteld. Zijn wereld leek in te storten. Lieve kleine Merel (mijn kleindochter, weet je nog?) probeerde iedereen te troosten. We probeerden optimistisch te zijn in haar nabijheid, maar ze voelt alles feilloos aan.
Thijs reageerde niet echt op het nieuws. Hij is ook nog maar 8. Tot hij opeens uit het niets vroeg: “Ga ik nu dood?”. Dat was slikken. Mijn Thijs, de jongste van mijn kleinkinderen. Vrolijke, lieve, ondeugende Thijs. Gelukkig konden we hem vertellen dat hij behandeld gaat worden en dat er een goede kans is dat de dokter hem beter gaat maken. Maar de behandeling wordt wel zwaar. In januari gaan ze al beginnen, de komende weken moeten we hem hierop voorbereiden. En wat als… Dat durfden we niet uit te spreken. En toch hangt die vraag als een donkere wolk boven mijn hoofd, sinds we in stilte het ziekenhuis uitliepen.
Wat een vrolijke tijd moest worden, werd zo opeens een donkere tijd. Het weer paste zich erop aan, het was grijs en mistig. De donkere dagen voor kerst. Ik ben veel bij Thijs en Merel geweest deze week. Mijn bezoekjes aan jou zijn erbij ingeschoten. Maar morgen kom ik naar je toe, hoor. Op eerste kerstdag moet ik je toch echt even zien. Vanavond komen de kinderen hier eten. Ze wilden kerstavond hier vieren, in mijn nieuwe huis. Ik ben benieuwd of het allemaal past. Het stoofvlees staat al op en ruikt heerlijk. Ik ga zo schoonmaken en nog een paar laatste dingetjes halen bij de supermarkt. Maar het kerstgevoel is er niet.
Vroeger dacht ik dat ik dat ik, als ik ouder was, niet meer onzeker zou zijn. Ik zou weten wat ik kon en ik zou zelfvertrouwen hebben. Ik dacht dat ik dan iedereen wijze raad kon geven. Maar ondanks dat ik toch echt een respectabele leeftijd heb bereikt, voel ik me bang, onzeker. Ik kan de mensen om mij heen niet beschermen. Jou niet, mijn dochter niet, Thijs niet. Ik heb geen oplossingen, geen wijze raad en niet de juiste woorden. Ik voel me een klein meisje. De grote boze wereld overweldigt me. Wat zou ik graag willen dat mijn moeder hier was, dat ik haar om raad kon vragen. Ze is al 24 jaar niet meer bij ons en toch mis ik haar nog steeds. Zeker vandaag.
Soms is het leven niet eerlijk, maar dat hoef ik jou niet te vertellen. Jij raakt niet alleen mensen om je heen kwijt, maar ook jezelf. Tot morgen lieverd. Dan ben ik er echt, ik beloof het je!
Wat een vreselijk bericht zo vlak voor kerst… heel veel sterkte!
Sorry voor de late reactie.. dankjewel!