Ik heb nog eens teruggelezen wat ik je vorige week schreef. Wat een somber stukje hè meis? Ik zag het ook echt even allemaal niet meer zitten. De kerstdagen hebben me wel laten beseffen hoe rijk mijn leven is. Kerstavond bij mij thuis, eerste en tweede kerstdag bij de kinderen. Wat een rijkdom.
We hebben het allemaal een beetje ingetogen gehouden. Heerlijk gegeten, maar we hebben er geen vreetpatijen van gemaakt. Zo belachelijk vind ik dat, die enorme hoeveelheden eten, hapjes en zoetigheid waarmee mensen zich deze dagen volproppen! En dan 1 januari massaal aan de lijn. Ik heb genoten van de kleinkinderen, van het uitpakken van de cadeautjes en het samenzijn. Natuurlijk speelde de diagnose van Thijs op de achtergrond echt wel een rol. Maar optimisme won het van somberheid en het is ons toch gelukt om te genieten van elkaar en nieuwe herinneringen te maken.
Eerste kerstdag ben ik ook nog bij jou langsgeweest. Alle verpleging had zich feestelijk aangekleed. Sommigen netjes, maar er waren er ook met foute kersttruien, geweldig! Van iedere maaltijd én de koffie maakten ze een feestje. In de huiskamer speelde kerstmuziek en zowel jij als de meeste anderen op je afdeling hadden er duidelijk plezier in. Al was er ook een mevrouw die huilde en steeds maar riep dat ze het zo erg vond en wilde dat ‘het’ voorbij was. Ik geloof dat niemand zeker wist of ze het over de kerst had, of over iets in haar gedachten. We hebben een spelletje gespeeld en je hebt me verteld over onze kerst van vroeger. Nog voor je je man David leerde kennen. Heerlijk om naar je te luisteren. De herinneringen van vroeger, die lijk je niet te verliezen. En je loopt steeds iets beter, niemand had verwacht dat je revalidatie zo voorspoedig zou gaan. Ze kennen jou duidelijk nog niet zo goed als ze denken! Gisteren ben ik ook nog even bij je langs geweest, maar toen ging het niet zo goed. Je wilde je bed niet uitkomen en had ook op bed ontbeten. Je zal toch niet iets onder de leden hebben? Pas toen David in de middag langskwam wilde je opstaan vertelde hij me later.
Bron: Pixabay
En nu is het oudjaarsdag… Wat een jaar was dit zeg. Vooral de laatste maanden waren een achtbaan van gebeurtenissen en emoties. De veranderingen die we met jou mee hebben gemaakt, jouw verhuizing naar het verpleeghuis, mijn eigen verhuizing naar een kleiner plekje, het nieuws van Thijs. Maar toch waren er ook mooie dingen. Simon met stip op nummer 1 denk ik. Dat heeft deze verhuizing toch maar mooi veroorzaakt, dat ik hem heb leren kennen. Een hele bijzondere buurman. Hij belde gisteren nog, om te vragen wat ik ga doen vanavond. Hij wil niet dat ik alleen thuis zit. Maar ik heb al goede films uitgezocht op Netflix, er staat wat lekkers klaar en ik heb nog een heerlijke fles wijn staan. Ik red het wel tot 12 uur.
Deze week komt Simon weer thuis en als ik heel eerlijk ben, kijk ik daarnaar uit. Ik denk dat ik toch echt wel meer voel voor hem dan vriendschap. Als ik het niet zo stom zou vinden op mijn leeftijd, dan zou ik haast denken dat ik verliefd ben. Natuurlijk weet ik dat dat kan, maar ik had er niet meer op gerekend. En ik weet ook echt niet wat hij voelt. We zullen het wel zien. Volgend jaar, haha. Ik hoop dat jij ook een beetje een goede avond hebt en dat je het vuurwerk kan zien op TV. Daar hield je altijd zo van! Oud en nieuw krijgt ook wel een dubbele betekenis hoor. We worden oud, maar we gaan weer een nieuw jaar in jij en ik, allebei op onze eigen manier en voor het eerst in jaren niet samen. Oud én nieuw… ik word er bijna filosofisch van. Tot morgen meis, op de eerste dag van het nieuwe jaar.
Geef een reactie