Nou het is officieel hoor meis! Simon en ik zijn gisteren samen naar de nieuwjaarsborrel van het appartementengebouw geweest en ook weer samen weggegaan. Je had ze moeten zien kijken! Er zal heel wat geroddeld worden vandaag, denk ik. Nadat Simon vorige week thuiskwam, vertelde hij me hoe hij me had gemist. En hij heeft meer lef dan ik: hij vertelde gewoon wat hij voor me voelde. En dat hij hoopte dat ik dat ook zo zag. Ik had jou al verteld dat dat zo was natuurlijk. Tegen hem heb ik het toen ook maar toegegeven, met mijn hart in mijn keel, dat wel. Hij is niet meer weggegaan die avond. Zelfs niet om te kijken of in zijn eigen appartement alles oké was. Die nacht merkte ik pas dat ik dat toch wel gemist heb. Niet alleen de seks, maar iemand om tegen aan te liggen. De warmte van een andere persoon naast me. Veel geslapen hebben we niet, die nacht.
Bron: Pixabay
Het feit dat we in hetzelfde gebouw wonen is wel lastig. Niet vanwege alle nieuwsgierige aagjes, dat interesseert me weinig, maar hij is gelijk wel heel dichtbij. Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Ik ben al zó lang alleen, dat ik ook erg op mijn eigen ruimte en vrijheid gesteld ben. Maar omdat we zo vlak bij elkaar wonen vraag ik me toch af of hij het me niet kwalijk neemt, als ik hem een dag niet op zoek, zoals vandaag. Het is stralend weer en ik ga straks naar het bos, een stuk wandelen in de kou. En daarna in het restaurant een hapje eten, als het open is tenminste. Alleen. Heerlijk vind ik dat. Ik hoop echt dat hij daar begrip voor kan hebben. Het is zo fijn dat hij wat – veel! – voor mij voelt, maar het is ook gelijk een stuk ingewikkelder, in ieder geval in mijn hoofd. Weer iets dat met de jaren blijkbaar niet eenvoudiger wordt.
Ik heb het ook tegen je man, David, verteld. Hij was blij voor ons. Zei dat hij het wel had verwacht. Hij vertelde me ook dat hij juist dát het meeste mist. Dat jij ’s nachts niet naast hem ligt. Hij stelt het daarom zelfs uit om naar bed te gaan, gaat pas extra laat, zodat hij gelijk in slaap valt en de leegte niet zo voelt. Arme David, arme jij. Ook jij mist hem als je daar alleen in je kamer ligt. Ze hebben ons verteld dat je echt vaak om David vraagt. Dat jullie uit elkaar gehaald zijn begrijp ik echt niet. Waarom kunnen ouderen niet net als vroeger samen blijven? Ik weet dat alles verandert en dat het met kosten te maken heeft, maar voor mij is dat toch wel het meest schrijnende. Dat mensen die hun hele leven samen zijn geweest, uit elkaar gerukt worden. De één vaak zonder te begrijpen wat er gebeurt en de ander met een enorm schuldgevoel. Maar ik heb niet het idee dat alle mooie verkiezingsbeloftes over geld voor de ouderenzorg dat op gaan lossen. Ik hoorde dat dat geld vooral naar extra personeel moet. Maar van de week vertelde dat leuke jonge ding dat bij jou op de afdeling is komen werken, dat het geld er dan misschien wel is, maar de mensen niet. Het is allemaal niet zo eenvoudig als het lijkt. Fijn dat zij in ieder geval met haar hart voor dit werk heeft gekozen, dat straalt eraf als je ziet hoe liefdevol ze met jullie omgaat.
Nou meis, ik ga mijn wandelschoenen aan doen. Als het morgen nog zulk mooi weer is gaan wij samen ook een stukje wandelen, ok? Je komt veel te weinig buiten volgens mij, een beetje zonlicht zal je goed doen. Dikke kus van mij.
Geef een reactie