Voor mij duurde het een lange tijd voor ik die nieuwe balans had gevonden en verder durfde te kijken dan de nabije toekomst. Als je met één been in het graf hebt gestaan, valt het echt niet mee om weer door het leven te lopen, te rennen of te dansen. Je levensstijl aanpassen en dit accepteren is de beste optie om weer met plezier en vertrouwen door te gaan.
Een hartpatiënte vertelt (17) – Het hart als metafoor
Ik ben blij dat mijn hart het weer doet, maar mijn gevoelens, verstand en persoonlijkheid zitten toch echt in mijn hersenen en niet in mijn hart. Het hart is zelfs vervangbaar en uitwisselbaar. Hersens niet. Nu niet en waarschijnlijk nooit niet.
Een hartpatiënte vertelt (15) – Revalidatie
Vanaf het moment dat ik mijn ogen open kon doen, na de zware operatie, werd er al tegen mij gepraat over het veranderen van levensstijl en de noodzaak om nú te gaan bewegen. Het is maar goed dat ik door de morfine de woorden niet uit mijn mond kreeg, want ik voelde mij beledigd. Ten eerste bewoog ik mij voorheen al helemaal suf: ik had een zeer actieve levensstijl. En ten tweede kón ik mij niet eens bewegen.
Een hartpatiënte vertelt (16) – Aanpassingen levensstijl
Ik ben het met Oliver Sacks eens dat je als patiënt moet uitkijken dat de ziekte geen narcistische spil van je leven wordt. Er heeft echter wel een diepe ingreep in je leven plaatsgevonden en dat heeft zijn sporen nagelaten. Het is een opgave om hiermee te leren leven en vérder te gaan met je leven zoals voorheen.
Een hartpatiënte vertelt (14) – Medische buddy
“Het is prettig als jouw buddy communiceert met de buitenwereld. Telefoontjes, sms-berichten, whatsapp-groepen etc kosten erg veel inspanning. En hoe optimistisch je ook bent, de buitenwereld zal waarschijnlijk weinig begrijpen van je verhalen als je al überhaupt in staat bent deze te vertellen.”
Een hartpatiënte vertelt (13) – Fysiotherapie aan bed
Als hartpatiënt of patiënt na een zware operatie, na een langdurig ziekenhuisverblijf of na een coma, weet je echter wat ‘Conditie Nul’ is. Conditie Nul is het feit dat je vanaf horizontale, vegetatieve positie langzaamaan moet leren om weer alles zelf te doen.
Een hartpatiënte vertelt (8) – Oorlogstermen
In de medische wereld worden veel oorlogstermen gebruikt. Een strijd winnen impliceert dat een ander de strijd verliest, oftewel niet hard genoeg heeft gevochten. Of de ziekte is de verliezer en jij hebt gewonnen, want je gaat niet dood. Maar degene die wel doodgaat, is dan weer een ander soort verliezer? Gecompliceerd allemaal.
Een hartpatiënte vertelt (7) – Intensive Care
Ik vertel over de Titanic en de IC-verpleger knikt vriendelijk. “Dat wordt vaker zo ervaren,” zegt hij en wijst mij op de drains die klotsende geluiden maken en de bedden die automatisch bewegen om doorliggen te voorkomen; de meeste patiënten ervaren dit als deinen op de golven van het water.
Een hartpatiënte vertelt (6) – De opname
Er is geen ontkomen meer aan. Mijn man gaat naar huis en ik zal de eerste nacht doorbrengen in het ziekenhuis en vroeg in de ochtend worden geopereerd. Een dikke zoen en hij vertrekt.
Een hartpatiënte vertelt (5) – Hoe bereid je je voor op een hartoperatie?
De ene laatste avond voor de opname gaan we met het gezin uit eten. Mijn man maakt een mooie foto van mij lachend in een omhelzing met de kinderen. “Prachtig,” zegt hij. “Dan hebben we tenminste nog een mooie laatste foto van je, van vóór de operatie.”