De zon trekt langzaam haar baan door de lucht. Uit de radio klinkt en de tonen van La Bohème. Het kopje koffie naast haar is koud geworden. Het huis, waar zij met haar 94 jaren nog steeds zelfstandig woont, is leeg. En heel erg stil.
Papraatje (21) – “Ze is bij me weg” (deel 1)
Hij doet zich zwijgend tegoed aan de hem onbekende kost. Niet lullen maar vullen. Om de paar minuten moet zijn grote witte zakdoek eraan te pas komen.
“Weet je dat ze weg is?” vraagt hij, zonder enige aanleiding.
Iedereen gaat maar dood
Haar ogen zijn vochtig, maar ze herneemt zich met een grapje: “Tja, dan had ik maar niet de jongste moeten worden. Dan krijg je dit; dan blijf je alleen over.” Koket gaat ze op de rand van het bed zitten en pakt haar glas. “Hè lekker, daar had ik net zin in.” Wonderlijk hoe goed ze nu ineens lijkt.
Dagwerk. Elke dag…
Ver in de tachtig en nog steeds zorgen voor je dementerende lief. Een zware last. De persoon die ze was, brokkelt steeds verder af en de gaten in haar geheugen maken haar boos…
CliniClown en DementieClown: wat kost zo’n rode neus?
Dit wordt een epidemie. Ik gruwel nu al bij de gedachte dat een goed betaalde CliniClown medio 2059 een liedje komt zingen voor meneer Koelman, over een ballonnetje dat danst in de wind. Spannend hoor – zal meneer Koelman reageren?
De dementie-weide
Was er maar zo’n wet op weidegang, of ten minste een voorstel daartoe, voor hulpbehoevende ouderen in verzorgings- en verpleeghuizen. Want in tegenstelling tot de Nederlandse melkkoe komen zij nauwelijks nog buiten.
Keukentafelgesprek
“Bent u erg vergeetachtig? Meneer Pieterse? Hallo? Kijkt u mij eens aan. Laat ik de vraag anders stellen: kunt u zich herinneren ooit vergeetachtig te zijn geweest? Nee? Goed om te horen! Dan vink ik aan: ‘cliënt is in staat regie over eigen huishouden te voeren’.”
Onze verhalen (27) – Dankjewel
Het doet me pijn om te beseffen dat je er nu niet meer bent, dat ik niet alleen Thijs, maar ook jou ben kwijtgeraakt, al ben je er fysiek nog wel. Ik zal je blijven bezoeken zolang je er nog bent, maar de echte jij zal ik nooit meer zien. Daarom stop ik met je schrijven op deze plek.
Onze verhalen (26) – Afscheid
Een poosje terug schreef ik dat het beter ging met Thijs. Helaas was dat maar tijdelijk. Ons ventje ging opeens hard achteruit en uiteindelijk hebben we hem verloren. Ik kan het nog steeds niet bevatten. We zijn er allemaal kapot van.
Onze verhalen (25) – Brief aan Minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid)
Hugo, je goedkope verkiezingsstunt over de ruggen van eenzame ouderen is te triest voor woorden. Denk je écht dat als ik over een jaar of wat de leeftijd van 75 heb bereikt, ik ook maar een seconde van de tijd die ik nog te leven heb, ga verspillen aan een bezoek van één van jouw ambtenaren beste Hugo? Over mijn lijk.