Ik begin maar meteen met een stelling, namelijk: ziek zijn is topsport! Dat zei ooit iemand tegen mij toen ik het lange traject van ziekenhuisonderzoeken en een operatie inging.
Topsport of relaxen
Topsport? Wat een onzin, dacht ik nog. Ik zag mijzelf lekker liggen in een groot ziekenhuisbed met allemaal kaartjes en bloemen om mij heen. Met bezoekersuren waarin geliefden mijn handen vasthielden en zelfs oude kennissen langskwamen om naar mijn verhalen te luisteren. Een televisie boven mijn bed, lekkere kop warme thee op mijn nachtkastje en eindelijk eens de tijd om een flinke stapel boeken uit te lezen.
Zo stoned als een garnaal
Maar niets bleek minder waar. Ik wilde geen bezoek want ik zag eruit als een zombie. Ik was permanent stoned van de morfine en raaskalde onverstaanbare verhalen. Ik kon niet zelfstandig eten en drinken en een boek lezen was zowel fysiek als geestelijk onmogelijk.
Wat nou topsport? Welke sul had dat gezegd? Gelukkig wist ik dat ook niet meer.
Nu, jaren, later begrijp ik het echter wel. Het ging niet zozeer om de fase van operaties of survivallen op de intensive care. Het ging meer om de onderzoeken voor- en na. Want onderzoeken kunnen heftig zijn en de weg terug naar het normale leven is inderdaad topsport.
Avonturen in het ziekenhuis
Wie heeft er bijvoorbeeld ooit een MRI-scan gehad? Dat is fysiek en geestelijk heel zwaar. Je wordt vastgelegd in het apparaat, met een koptelefoon op tegen het lawaai en daarna word je een tunnel ingeschoven. Doodstil liggen, dik 20 minuten en vooral niet bang worden. Gelukkig had ik mij vooraf goed voorbereid en de brochure grondig doorgelezen. Toch dacht ik aan de arme ziel die dit misschien niet had gedaan. Dan lig je toch echt doodsangsten uit te staan en kom je er als een gebroken mens uit.
En zo ook vele andere onderzoeken. Uitkleden, eenzame ruimtes in, de deskundigen aan de andere kant van het glas op een veilige afstand en daar sta je dan. Een slokdarm-echocardiografie? Na afloop kan je keel alleen nog maar vanillevla aan.
Soms zelfs een paar onderzoeken op een dag. Dan ben je na afloop lek geprikt en doodop de spanningen. Vooral ook van al het wachten, wachten en wachten.
Revalidatie is survival of the fittest
Na de operaties is er dan de revalidatie. Dit kan óf een makkie óf een lange weg te gaan zijn. Hoe dan ook, weer zelfstandig door het leven wandelen vergt vaak enorm veel doorzettingsvermogen, kracht en discipline. Daar is een jaartje sportschool niets bij!
Knuffelen please
Sinds ik dit allemaal heb meegemaakt, merk ik dat ik meer begrip heb voor mensen die ziek zijn geworden of zware operaties hebben ondergaan. Herstel kost tijd. Véél tijd.
Mocht iemand in jouw omgeving in het ziekenhuis liggen of bezig zijn met een rondje onderzoeken of in de revalidatiefase zitten: geef die persoon eens een extra knuffel en aandacht. En als diegene beweert dat het gelijk staat aan topsport, dan weet je nu waarom.
bron: pixabay.com
Geef een reactie