Binnen drie weken kreeg ik maar liefst drie berichten.
De eerste: of ik op gesprek wilde komen.
De tweede: of ik mijn motivatie wilde aanvullen.
En de derde: of ik woensdag (inmiddels alweer ettelijke woensdagen geleden) meteen kon beginnen.
Hoezo, 55plussers komen niet aan een baan? Heb ik dat even fout ingeschat.
Geen billboard voor mij. Niet langs de grachten schuimend, niks smekend bij de vrijwilligerscentrale. Het werk werd me aangereikt op een gouden schaal, tussen de nieuwjaarsballen en de champagne door.
Hop, aan de slag op die eerste woensdag. Een laatste waarschuwing mee van de kinderen: “Mam, hou je een beetje in zo’n eerste dag?” In de avond melden de nazaten zich weer. “En, mam? Mag je morgen nog terugkomen of ben je toch te oud?”
Ja, mam mag inderdaad terugkomen. Mam mag morgen lekker wéér naar haar werk. En overmorgen en overovermorgen. En als het goed is, nog heel veel morgens daarna. Ouderen met een nieuwe baan, het ís mogelijk!
Dus mocht u me missen: ik ben aan het werk.
UPDATE: ik ben weer even niet aan het werk, maar vanaf eind april vindt u mij achter de douane op Schiphol (mits ik door de screening kom). Ondertussen studeer ik nog maar even door.
bron: pixabay.com
Geef een reactie