Ha meis. Ik blijf je schrijven en bezoeken. Net als David, vanzelfsprekend. Zelfs al krijg je er steeds minder van mee. Alhoewel, zo heel vanzelfsprekend zijn die bezoeken blijkbaar niet. Je hebt ook medebewoners waarvan de familie vrijwel niet meer komt. De kleinkinderen vinden het saai, de kinderen en partners te confronterend.
Vanochtend sprak ik David en vroeg hoe het met hem gaat. “Nou”, zei hij, “ik voel me als Nigel.”
“Nigel?” vroeg ik.
“Die hele eenzame vogel,” zei hij.
Ik volgde hem niet, maar wilde dat niet laten merken. We spraken af wie wanneer naar je toe zou gaan deze week, zodat er vrijwel iedere dag iemand bij je is. En hij vertelde fantastisch nieuws: jullie dochter, Karin, is zwanger! Mooi nieuws, maar ook moeilijk. David denkt al vooruit. Hij wil natuurlijk naar Australië, waar ze woont, om zijn kleinkind te leren kennen als het zover is, als kersverse opa. Maar jij dan? Je had ook niet gereageerd hoe hij hoopte, toen hij het vertelde. Beleefd enthousiast, alsof het over het kleinkind van een ander gaat. Zo voelt het voor jou misschien ook wel. Zou je beseffen dat je oma wordt? Toen hij ophing, zocht ik het toch even op wie Nigel nou eigenlijk is.
Bron: Pixabay
Nigel was een jan-van-gent, die bekend stond als de eenzaamste vogel ter wereld. Stond, want hij blijkt recent dood gevonden te zijn naast zijn partner. Zijn partner van steen wel te verstaan. In Nieuw Zeeland plaatsten onderzoekers jaren geleden stenen lokvogels. Het geluid van de jan-van-gent werd nagebootst in de hoop dat de stenen lokvogels andere jan-van-gents konden overhalen zich daar te vestigen. Alleen Nigel bleek zich voor de gek te laten houden. Vijf jaar lang leefde hij naast een stenen lokvogel, die hij zag als zijn partner. Hij bouwde nestjes en maakte haar het hof. Zonder enige reactie. Ik zag waar David heen wilde met zijn vergelijking. Hij zoekt jou op, ziet je nog steeds als zijn vrouw. Hij neemt bloemen voor je mee, raakt je liefkozend aan, voor zover je dat nog toestaat. Maar van jouw kant komt er nauwelijks tot geen reactie. Hij moet zich net zo eenzaam voelen als Nigel met zijn partner van steen.
Toen ik verder las, zag ik nóg een overeenkomst. In de laatste fase van Nigels bestaan, vestigden drie soortgenoten zich bij hem in de buurt. Aansluiting vond hij niet meer met hen, hij leefde in zijn eigen wereld. Ook gaat hij niks meer meekrijgen van de kleintjes die de nieuwkomers misschien wel voort zullen brengen. In die zin lijk jij óók op Nigel. Je leeft in je eigen wereldje en de mooie dingen die gebeuren terwijl je fysiek nog bij ons bent, zoals Karins kleintje, krijg je niet meer mee. Ik word er een beetje verdrietig van, maar mijn leven gaat door. Het enige wat ik kan doen, is zo vaak mogelijk naar je toe gaan, er voor je zijn, ondanks dat je het niet helemaal beseft. Volgens de verpleging doet het bezoek je toch echt wel goed, dus daar hou ik me aan vast. Net als David.
Strakjes ga ik met Simon uit eten. Er is een nieuw restaurantje geopend op de kade. Ik probeer er niet aan te denken dat er misschien een moment komt, dat ook één van ons zichzelf gaat verliezen. Leven in het nu en genieten van wat ik heb, dat is wat ik probeer te doen. Misschien wel de grootste uitdaging van het ouder worden.
Geef een reactie