Groot nieuws! Het gaat echt gebeuren. Ik ga verhuizen. Vorige week vertelde ik je er al kort over, weet je nog? Waarschijnlijk niet, maar het was fijn dat ik het je kon vertellen. En het leek alsof je mijn twijfels en angsten begreep.
bron: pixabay.com
Het moet er toch echt van komen. Al die trappen in het huis worden me te zwaar en wat moet ik met alle lege kamers? Een logeerkamer is hartstikke leuk voor de kleinkinderen, maar op zich is één kamer daarvoor genoeg. De rest staat maar te verstoffen. Ik heb de puf niet meer om daar ook maar steeds alles schoon te moeten maken.
Ik vertelde je over die seniorenwoning in de buurt van mijn dochter, die waarvan ik dacht dat ik er niet voor in aanmerking zou komen? Nou, dat bleek dus wel het geval en over twee maanden kan ik er al in! Dat betekent wel dat ik mijn huis voor die tijd eigenlijk moet verkopen. De makelaar denkt dat het geen probleem zal zijn, maar ik heb er toch al wel een paar slapeloze nachten van gehad, hoor. Gelukkig kan ik de vraagprijs redelijk laag houden. Dan nog hou ik er een aardig bedrag aan over. Maar die dreigende dubbele kosten vind ik best eng. Het voelt heel dubbel allemaal. Een nieuwe start en tegelijkertijd alle herinneringen achter me laten.
Hoe vaak hebben we wel niet op het terras gezeten met een wijntje, jij en ik? Vaak met de slappe lach en ook wel eens met een traan. Maar ach, die herinneringen pikt niemand me meer af. Dat hoop ik tenminste. Jouw herinneringen verdwijnen wel, niet alles gelukkig, maar je glijdt wel steeds iets verder weg… Ik voel de afstand langzaam groter worden.
bron: pixabay.com
Over afstand gesproken, ik kom dan dus ook dichter bij jou in de buurt wonen. Wie weet kan ik wel als vrijwilliger bij jullie aan de slag. Dan blijf ik toch een deel van je leven, al is het anders dan vroeger. De komende tijd wordt wel zwaar, denk ik. De verhuizing, het inpakken, kijken wat mee moet en wat niet… De inrichting van mijn nieuwe woning. Gelukkig hebben al heel wat mensen aangegeven me te willen helpen. Jouw man ook en dat vind ik heel lief. Maar eigenlijk denk ik dat hij genoeg heeft aan jou en zichzelf. Gelukkig komt jullie dochter straks een paar weken over. Dat zal hem goed doen. En ik hoop jou ook! Je blijft maar naar haar vragen.
En natuurlijk blijf ik je bezoeken, ook al wordt het passen en meten met de tijd de komende maanden. Ik zou onze gesprekken voor geen goud willen missen. Al ben ik tegenwoordig vooral degene die praat. Jij zit steeds meer in je eigen wereldje. Toch merk ik dat je blij bent dat ik er ben. Dat er iemand voor je is. Ik merk het aan je blik, aan hoe je reageert als ik je hand vast pak. Ergens voelt het fijn dat ik er ook in deze fase voor je kan zijn… Maar nu moet ik verder, ik ga lijstjes maken van wat ik allemaal moet gaan regelen. Mijn hoofd zit veel te vol. Ja ja, ik en lijstjes, ik weet wat je daarvan zult denken. Ik de eeuwige chaoot. Tot later, lieve vriendin!
Geef een reactie