Nee, de dood deerde Herbert Fingarette niet. Maar dat was toen hij midden zeventig was. Nu, twintig jaar later, is hij niet meer zo zeker van zijn zaak.
De hoogzitter
Berichtje in de familiegroep-whatsapp en een briefje op de keukentafel. Naast mijn mobiel, want die neem ik NIET mee. In mijn rugzak een dikke deken, een kussentje (dat hout zit zo hard), een thermoskan vol cafeïne en boterhammen met kaas. Ik ben er klaar voor. Doei!
Onze verhalen (27) – Dankjewel
Het doet me pijn om te beseffen dat je er nu niet meer bent, dat ik niet alleen Thijs, maar ook jou ben kwijtgeraakt, al ben je er fysiek nog wel. Ik zal je blijven bezoeken zolang je er nog bent, maar de echte jij zal ik nooit meer zien. Daarom stop ik met je schrijven op deze plek.
Dood!
Dood, nee, dat staat niet in zijn programmaboekje, terwijl hij donders goed weet dat het onvermijdelijk is deze keer. Er is geen weg terug. Hij gaat ons verlaten. Binnenkort of misschien over een paar jaar. Hoe geduldig is de dood,die om een hoekje staat te loeren en hoe sterk is zijn wil om te overleven.
De mooiste tijd van je leven!
We zijn het heel vaak niet met elkaar eens, mijn zoon en ik.
‘Dat hoort erbij’, zegt mijn moeder wanneer ik het haar vertel. ‘Jij was precies hetzelfde. Je vond school vreselijk’.