Zondag 12 november. Ik kijk WNL op zondag. Onderwerp: de enorme groei op de arbeidsmarkt en wie al die banen gaat invullen? Vacatures door het dak? #Hoedan?
Het aantal banen groeit sneller dan het aantal mensen dat werkloos is.
Vreemd dan toch dat ik daar tot op heden weinig van merk. Wel dat er vacatures zijn, en ook dat ik massa’s brieven naar de betreffende bedrijven verstuur.
Wanneer ik de vacatures bekijk, zitten er genoeg tussen waarvoor ik in aanmerking kom. Of ik kieskeurig ben? Nee. Alles wat binnen mijn mogelijkheden ligt, wil ik aanpakken.
Inmiddels heb ik de regio waarbinnen ik werk zoek uitgebreid. Vanuit Haarlem ben ik met het openbaar vervoer redelijk snel in Amsterdam, Den Haag, Leiden, Utrecht. Voor het gemak pak ik er Rotterdam ook bij.
Het is immers zo dat ik me geen afstandslimiet kan permitteren. Een kind in zijn eindexamenjaar houdt me helaas tegen om in Brabant, Limburg, Groningen, Friesland en andere, net iets te ver weg, provincies te solliciteren.
Wat houdt de bedrijven dan nog tegen om mij aan te nemen, zou je denken. Ervaring in overvloed. Jarenlang gewerkt op diverse advocatenkantoren. Receptiewerkzaamheden, een eigen winkel en diverse vrijwilligersfuncties zouden me toch een eind op weg moeten helpen.
Tot nu toe heb ik eenmaal mijn cv verstuurd zonder mijn geboortejaar te vermelden. Dat was de enige keer dat ik ‘op gesprek’ mocht komen.
Om nu meteen alle afwijzingen op ‘leeftijdsdiscriminatie’ te gooien, gaat misschien wat ver. Te oud, te duur, overgekwalificeerd. Je mag het wel denken. Je mag het niet zeggen.
Vanmorgen een mail van Indeed met heel veel vacatures. Ik ga het weer proberen.
Wordt vervolgd!
Geef een reactie