Bron: Pixabay.com
Hallo lieve vriendin. Ik heb je al ruim een week niet gezien. Karin is bij jullie op bezoek en ik wil jullie de ruimte geven om alles als gezin mee te maken. Niet dat jullie me het gevoel geven teveel te zijn hoor, in tegendeel.
Nadat ik je vorige week schreef, heb ik een heerlijk dagje afstand genomen van alles. Ik heb uren langs het strand gewandeld, soms stil gestaan en gekeken naar de zee, mijn gedachten de vrije loop gelaten. Daarna heb ik op het overdekte terras een heerlijke kop warme chocolademelk met extra slagroom gedronken. Het heeft me goed gedaan, zo’n dag om alles op een rijtje te zetten.
De dag daarna ben ik weer aan de slag gegaan. Gaan pakken in het ene huis en begonnen met verven in het andere… nou ja, dat verven is meer een opzichterrol, want gelukkig hebben een paar vrienden het verven op zich genomen. En ik heb er extra hulp bij. Eén van de buren is een ontzettende leuke man. Hij is twee jaar jonger dan ik en heet Simon. Simon is alweer een jaar of zes alleenstaand, zijn vrouw is overleden. Waaraan weet ik niet, zo diep zijn onze gesprekken nog niet gegaan. Hij is gepensioneerd en altijd bezig met van alles en nog wat. Toen we kennismaakten, bood hij al zijn hulp aan, maar daar kon ik natuurlijk niet zomaar ja op zeggen. Mijn vrienden dachten daar anders over. Toen ik van de week binnenkwam, werd ik begroet door zijn brede grijns terwijl hij met de roller die hij zijn hand had naar me zwaaide. “Goedemorgen buurvrouw!”
Tja en wat moet je dan? Ik kon hem moeilijk wegsturen. Hij leek goed op te kunnen schieten met iedereen en te weten wat hij deed. En daarnaast had hij het volgens mij nog naar zijn zin ook! Mijn hobby is het niet hoor, dat verven. Ja, in het klein, een schilderij, gewoon als ontspanning. Maar dat grove werk laat ik graag aan een ander over. Toen iedereen woensdag vertrok, hebben we samen nog een wandje afgemaakt en daarna Chinees besteld. Ik ben nog even bij hem blijven eten en ben daarna naar huis gegaan. Het voelt vertrouwd, alsof ik al een maatje heb op mijn nieuwe plekje. Mijn eigen huis, mijn oude huis, voelt nu wel vreemd. Met alles in dozen wordt het steeds leger. Ik kan er mijn rust niet goed meer vinden. Ik dacht dat het moeilijk ging worden om afscheid te nemen, maar ik denk dat dat mee gaat vallen!
Morgen kom ik weer naar je toe, lieverd. Ik heb foto’s gemaakt van mijn nieuwe huisje, het wordt mooi! Ik ben benieuwd wat jij ervan gaat zeggen. Ik kom helpen met koken en eten, dus ik ben er wel een tijdje. Help je me in de keuken? Dan kan ik je ondertussen verder bijpraten over alles wat er is gebeurd. Dikke kus!
Geef een reactie