Bron: Rumag
Nog maar twee jaar en dan mag ik, als alles goed gaat (?!), de grote ZES aantikken. Zestig, een mooie leeftijd. Blij dat ik het mag halen. Althans, daar ga ik vooralsnog van uit.
Mocht het niet zo zijn, dan nu alvast een vooruitzicht op deze, ongetwijfeld mooie, heuglijke dag.
Of ik een groot feest geef. Ik was het niet van plan. Ik beperk me die dag tot mijn allerliefste vriendinnen. De meiden die ik soms al meer dan 30 jaar ken, soms pas vier jaar. Wel de meiden die dag en nacht voor me klaar zijn. Bij wie ik maar een kik hoef te geven en ze zijn er voor me.
Die aan een half woord genoeg hebben. Die bij een ‘help me’ op de whatsapp niet vragen ‘wat is er?’, maar al in de auto springen.
Of het er veel zijn. Nee! Dat is ook niet nodig. Echte vrienden of vriendinnen drukken zich niet uit in aantallen maar in liefde, genegenheid. Zij zijn degenen die er toen doen in het leven.
Misschien is het toeval maar het zijn zes meiden. Zes meiden waarvan ik weet dat ze onvoorwaardelijke liefde geven. Zichzelf kunnen wegcijferen als het er echt toe doet.
Sommige van hen hebben elkaar nog nooit ontmoet. Mijn zestigste verjaardag lijkt mij daarvoor een mooie gelegenheid. Ga maar vast sparen meiden.
PS. Geen sketches, maar jullie weten.
Geef een reactie