Mijn familie, vrienden en kennissen roeptoeter steeds: “je bent toch gepensioneerd? Je hóéft toch helemaal niets meer?” Nee, dat klopt. Ik hoef niets meer en daardoor zou ik nu eindelijk tijd hebben om mijn levenslange schrijfaspiraties waar te maken. Daarom was ik zo blij met al die nieuwe vrije tijd.
Een hartpatiënte vertelt (18) – Slotwoord
Voor mij duurde het een lange tijd voor ik die nieuwe balans had gevonden en verder durfde te kijken dan de nabije toekomst. Als je met één been in het graf hebt gestaan, valt het echt niet mee om weer door het leven te lopen, te rennen of te dansen. Je levensstijl aanpassen en dit accepteren is de beste optie om weer met plezier en vertrouwen door te gaan.
Geschiedenisles
Hoewel ik moet toegeven dat Remco gelijk heeft, wil ik er wel aan toevoegen dat ik het in de jaren zestig wèl heel gezellig vond. Maar ik wil daarbij wel zeggen dat wij geen tv hadden, ik nog geen kranten las en het nieuws grotendeels aan mij voorbij ging. Ik zwierf over straat tot de lantaarnpalen aan gingen, het teken om naar binnen te gaan.