Dat die artiesten af en toe vals zingen, snap ik best. Dat het – mogelijk door de zenuwen – niet helemaal tiptop kunnen zingen verbloemd moet worden met afleidende hoempapa, snap ik daarentegen niet.
Vader en Zoon
‘Father and Son’ van Cat Stevens, een van mijn favoriete songs uit de 70er jaren. De song liet me ineens beseffen hoezeer mijn perspectief verandert, naarmate ik ouder word.
Dansles in de jaren zestig
Langzaam wordt de muziek zachter. Hè getverderrie, nu al? Het gaat net zo lekker. Eindelijk iemand die het kan. Niet zo’n onbehouwen hork met rode wangen en angstzweet onder zijn oksels, die om de twee tellen mijn tenen aan gort trapt.
Muze!
Als je een mooi nummer op de radio hoort of je leest een ontroerend boek en je denkt aan wat of aan wie degene dacht, die dit maakte.