- eigen foto IdB
Mijn opa was een held. Niet alleen in mijn ogen maar in de ogen van zijn kinderen, kleinkinderen en bijna elke bewoner van Bergen op Zoom. Mijn opa was onderwijzer. Een echte. Zo’n onderwijzer die je tegenwoordig niet veel meer ziet.
Niet bezig met zijn salaris, de werkdruk, de vrije dagen. Hij was bezig met de kinderen in zijn klas. De gezinnen achter de kinderen. Gewone gezinnen met hardwerkende vaders en moeders die thuis waren om voor de kinderen te zorgen. Werkende moeders waren in die tijd een zeldzaamheid.
Mijn opa had in zijn klas geen luizenmoeders, klassenmoeders, voorleesmoeders, overblijfmoeders, zich overal mee bemoeimoeders. Mijn opa stond aan het hoofd van bijna 40 jongens in zijn klas en dat was het.
Wanneer de jongens niet luisterden pakte mijn opa zijn krant, ging zitten lezen, deelde zijn jongens mede dat wanneer ze klaar waren met klieren hij wel weer verder zou gaan met de les. Hij had immers alle tijd. De tijd die zij nu verdeden met klieren zou hij om drie uur wel met hen inhalen.
Hij had brood bij zich, door mijn oma klaar gemaakt.
Hij kreeg ze stil, hij had de aandacht. Elke dag opnieuw meer dan 50 jaar. Dag in dag uit. Hij was nooit overspannen, nooit ziek en stond nooit op het Malieveld.
Mijn opa was onderwijzer in een tijd zonder social media. Hij leerde zijn jongens schrijven, rekenen, lezen, aardrijkskunde en geschiedenis en dat deed hij verdomde goed.
Soms denk ik dat deze tijd weer mensen als mijn opa voor de klas nodig heeft.
Geef een reactie