Gisteren toen het bijna donker was, zat er een meisje op het bankje. Ze was wel jong maar ook al een beetje versleten. Dat kon ik van een afstandje in de schemering zien. Je ruikt dat soort dingen.
Het bankje (1)
Hij staat er alle dagen, bij het bankje en de bloembak. Een bonkige oude man in een korte grijze regenjas.
“Our Souls at Night” – een heerlijke film
Wat deze film zo bijzonder maakt? Het feit dat het een echte feel-good movie is, die enkel het ‘normale’ leven beschrijft van twee mensen die ouder worden en die op latere leeftijd toch weer openstaan voor een nieuwe, intense vriendschap.
Over honden, ouderen en eenzaamheid
Ik denk wel eens dat het positief zou uitpakken als ouderen gestimuleerd worden om een hond(je) te nemen. De dagelijkse beweging, het gemak van contacten leggen en uiteraard als belangrijkste: de liefde en aandacht voor de hond, die altijd wederzijds is.
Opgeven mag
“Langzaam staat hij op. Zijn knieën trillen. Licht voorover gebogen en nog zwaarder op de stok leunend, opent hij de deur naar het balkon van de schamele, totale leegte uitwasemende seniorenflat, de houten stoel voetje voor voetje achter zich aan trekkend.”
Robottoekomst
Mensen zie je allang niet meer. Die zijn druk met van alles en nog wat. Je staart met lege ogen naar buiten. Daar dropt een drone een nieuw paar steunkousen op het balkon. Oh, de leegte van gerobotiseerde zorg…