Of ze bestaan? De klagende bejaarden. Zeker wel! Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat er tussen de vele bejaarde mensen die ons land telt er ongetwijfeld heel veel klagende bejaarden zitten.
Ik zal beginnen bij mijn buren, aan beide zijden, ze waren nog geen 50 of het gezeik begon al. Wij jonge twintigers, begin dertigers wilden graag een klimrek in het plantsoen, voor de deur. Hoewel het woord plantsoen in deze wellicht wat overdreven is, eerlijk gezegd kwamen we niet veel verder dan een groenstrook met daarachter een hek en de treinbaan.
De kinderen zouden voor overlast gaat zorgen, alsof de, ieder kwartier, voorbij razende trein dat niet deed?
Kinderen horen in hun eigen achtertuin en niet voor buiten op straat om daar de boel op stelten te zetten. Sire denkt daar inmiddels heel anders over
Een speeltuin zou hangjongeren aantrekken, die in de avond en misschien ook wel eens in de nacht drugs zouden kunnen gaan dealen, op een bankje, bij het station in het keurige Heemstede.
Je zou bijna denken dat ze zelf geen kinderen hebben gehad die graag buiten wilde spelen. Een vraag aan hun zoon leverde het volgende antwoord. Wij mochten vroeger nooit wat. Dat verklaart een hoop, zo niet alles.
Ze leven nog steeds, zijn inmiddels ruim 20 jaar ouder. Of ze nog klagen. Ongetwijfeld. Ze doen maar!
Ik kijk ondertussen naar mijn moeder en denk alleen maar, gelukkig zijn niet alle bejaarden hetzelfde.
Geef een reactie