In tegenstelling tot vroeger huil ik nu mijn ogen uit mijn hoofd over al die doden in mijn omgeving. Maar ook over doden van verder weg. En nóg verder weg. Zelfs doden in een film of een serie kan ik niet meer met droge ogen aanzien. Emotioneel ben ik nu al totaal incontinent.
Als ‘is’ ‘was’ wordt
Het is bijna net zo bizar als het moment van overlijden zelf. De laatste ademhaling. Nog één diepe zucht en de ‘is’ wordt een ‘was’.