Toen de bouillon al lekker begon te ruiken en pruttelen, vroeg ik mij af waar mijn man toch bleef. Ik had hem ieder moment binnen verwacht met de verse parelhoenders over zijn schouders. Aangezien het mij te lang duurde, legde ik mijn scherp geslepen messen neer en liep naar buiten.
Een paardenbetoog in de IKEA!
Hij herhaalt zijn vraag: “Echt? Fjorden? Maar kán je daar dan iets mee dan?”
Wat een stomme vraag, denk ik. Maar in plaats van moedeloos te zuchten, besluit ik de oude bekende eens even een overtuigend antwoord te geven.