eigen foto IdB
Er was een tijd dat ik de politiek uitermate interessant vond. Lang geleden. Of dat kwam door de politici zelf of de partijprogramma’s, blijft een interessante vraag. Wanneer ik nu terug kijk naar die tijd, moet ik toegeven dat het toch meer door de mens áchter de partij kwam.
Hans Wiegel intrigeerde mij. Net als Joop den Uyl. Dries van Agt vond ik maar een halve zachte. Of dit voortkwam uit zijn accent of uit zijn houding, is iets wat ik me nu nog steeds afvraag. Het zal de combinatie wel geweest zijn. Op Ed Nijpels was ik verliefd en Paul Rosenmöller was mijn hockeycoach. Best of both worlds.
Politici werden destijds afgekeurd op hun kleding, haardracht en wat minder vaak op de inhoud. Nu ligt dat anders. Wanneer ik nu af zou gaan op uitstraling en níét op inhoud, kom ik uit op Thierry Baudet. Het oog wil immers ook wat.
Maar als ik af ga op de inhoud, wordt het helemáál een lastig onderwerp. Debatten zijn minder interessant. Het gaat enkel nog om het elkaar de grond inboren. Aan de inhoud lijkt compleet voorbij te worden gegaan.
Er worden compromissen voorgesteld waar niemand vrolijk van wordt, waarna besloten wordt om de compromissen toch maar niet te sluiten.
Gevolg: sinds 14 maart 2017 – nu 22 weken – is er nog steeds geen nieuw kabinet. Wellicht de bezem erdoor.
Geef een reactie